blogที่รัก

     ตอนนี้ลงกองสกินแล้วอ่ะ แย่ว่ะไม่อยากไปเรียน ออโถเลย จะเป็นข้อดีหรือข้อเสียนะที่ได้เจอกับพี่ป้องอีกครั้ง ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา ไม่ได้เหมือนเดิมอย่างที่เคยรู้สึก อีกแล้ว ช่วงนี้สับสนว่ะ ทำใจไม่ถูก มีคนเข้ามาในชีวิตเยอะแยะไปหมด แต่ก็นะ แต่ละคนที่เข้ามาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราเกินไปกว่า เพื่อน พี่ น้อง อะไรเทือกนั้น เอาก็เอาวะ

     วันนี้เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไปบอกรักพี่ณัฐ บ้าว่ะ แต่ก็ขำๆอ่ะ เหมือนระบายความในใจมากกว่า ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนะ อันที่จริงที่บอกก็แบบว่า มันอัดอั้นน่ะ ไม่บอกก็ไม่ได้จะจุกอก เป็นGURDเสียเปล่าๆ แอบชอบหลายคนเหมือนกันนะ แต่ไม่กล้า กลัวแห้วว่ะ ต่ายบอกว่าความรักทำให้เจ็บปวดเสมอ มันก็จริงนะ เราก็เลยกลัวเจ็บเอาเสียมาก

     อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สอบ และ อาทิตย์ที่เค้ารับปริญญากัน หมดไปหลายตังค์ และเปลืองตัว เปลืองเหงื่อมาก เหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการเดินหาพี่ หาเพื่อนในแต่ละคณะ วุ้ยเยอะจริงเชียว แล้วปีที่เรารับจะมีใครมาหรือเปล่านะ คิดๆดู สงสัยถ่ายกันเองแน่ๆเลย ที่จริงก็หลายคนอยู่เป็นสิบเลยอ่ะ ทับ4 ที่จบพร้อมกัน ยินดีกับเพื่อนๆที่จบปีนี้ด้วยแล้วกัน แม้จะทำเอาเราเกือบอ่านหนังสือไม่ทันชาวบ้าน แต่ก็รู้สึกดีใจ (เหมือนตัวเองรับเองเลย) เพื่อนๆพี่ๆที่ชมรมก็รับกันมากมาย ยินดีกับทุกๆคน

     อันที่จริงเรื่องน่าเสียใจก็มีเหมือนกัน ก่อนรับปริญญา แม่พี่บิ๊กเสีย เลยอดมารับ อาศิริก็เสียเหมือนกัน วันเดียวกันเลย น่าสงสารกุ๊กกิ๊กแฮะ ใจจริงก็อยากไปอ่ะ แต่ว่า ไม่รู้จักใคร ไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย พูดตรงๆนะ ข้อเสียของการมาอยู่ที่นี่เราจะรู้จักคนอื่น มากกว่าญาติของเราเอง โตมาด้วยสิ่งแวดล้อมที่ไม่ใช่ครอบครัว ก็เป็นเรื่องลำบาก เราจะสนิทกับญาติอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นเอง ก็เป็นเรื่องที่แย่ และน่าเศร้า อีกอย่าง พ่อกับแม่ชอบไปสัญญาโน่นนี่ว่าเราจะอย่างนั้นอย่างนี้ โดยที่เราไม่ได้รับรู้มาก่อนเลย เซ็งว่ะ

     กลับมาถึงเรื่องของหัวใจกันบ้าง.... แห้วบ่อยจัง ชอบใครก็ต้องมีคนชิงหน้าจีบไปหมด หรือไม่ก็ ไม่สนใจเรา เอิ๊กๆๆ บอกแล้วว่า เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนที่ดี พี่ที่ดี น้องที่ดี แต่ไม่น่าจะเป็นแฟนของใคร ตลกมั๊ยเคยชอบน้องคนนึงเมื่อนานมากแล้ว ตอนนี้กำลังกิ๊กกับคนที่เราแอบเล็งในปัจจุบัน ตลกจัง แล้วบรรดาคนที่เราชอบ ก็พากันกปฏิเสธหมด แต่โทรมาหา คุย โน่นนี่นั่น แต่ว่า...เวลาที่เราเหงากลับไม่มีใครโทรมา จะโทรมาก็ตอนที่เราแสนยุ่ง นั่นแหละโทรกันมาจัง วุ่นวายได้โล่ห์ในแต่ละที เอาแน่อะไรไม่ได้แฮะ ยิ่งใกล้ชิดกันมาก ก็ยิ่งหวั่นไหว แต่ต้องทำใจเพราะ มันเป็นไปไม่ได้

     กับพี่ชายที่แสนดีคนนึง ก็ต้องพยายามไม่คิดอะไร (คิดไม่ได้ก็พี่เค้ามีแฟนแล้ว) แต่ว่ายิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งที่จะหวั่นไหว ไม่เข้าใจตัวเองเลย บ้ามาก รู้จักกันมาห้าปีไม่ยักกะเป็นไร แล้วไมวะจู่ๆถึงได้หวั่นไหว ช่วงนี้รู้สึกอ่อนไหวง่ายจังเลิกคิดดีกว่า ไม่เอาแล้ว อยู่คนเดียวก็ได้