blog ที่รัก

     ใกล้จะลงศัลย์ปีห้าแล้วล่ะ อีกสองวันก็สอบ ฝนก็ตกลงมาอย่างพรั่งพรู อย่างกับฟ้ารั่ว ต้องเดินหิ้วรองเท้าไปราวด์กันเลยทีเดียว เพราะว่ามันเปียกเสียเหลือเกิน

     อากาศเย็นๆอย่างนี้ มันก็เหงานะ อารมณ์มันก็ขึ้นๆลงๆ ตามประสาคนที่หวั่นไหวง่ายอย่างเรา ตลกตัวเองจังเลย ฟังเพลงอะไรก็ชวนเหงา ช่วงนี้ก็อยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว กลับมาก็อยู่แต่ในห้องเป็นส่วนใหญ่ ไม่ได้ลงไปอ่านหนังสือข้างล่างเหมือนเมื่อก่อน เก็บตัว แล้วก็เก็บตัว

     ตอนนี้ปีห้าแล้ว แก่พอดู แต่ก็อดที่จะเข้าไปวุ่นวายกับน้องๆลีดส์ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปคิดท่า แล้วก็ซ้อมให้อยู่พักนึง ถึงไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็ยังรู้สึกดีใจที่ได้กลับเข้าไปเจอบรรยากาศเดิมๆที่เคยทำมา ห่างเหินมานานเหมือนกัน ปีที่แล้วไม่ค่อยได้เข้าไปช่วยเท่าไหร่ แต่ปีนี้ออกจะซีเวียร์นิดนึง ก็เลยต้องลงไปดู ทั้งๆที่ใกล้สอบ แต่ก็นะสุดท้ายก็ลงไปจนได้ โดนน้องๆปีสอง ปีสามแซว ว่าสุดท้ายพี่ก้องก็มาช่วยอยู่ดีแหละ บางเรื่องเรามีความสุขที่จะทำ เราก็ทำ ถึงแม้ว่าบางเรื่องของตัวเอง จะดูซีเวียร์พอสมควร ห้าห้าห้า คิดซะว่า เราไปพักผ่อน (ตรงไหนวะ) ได้ไปทำในสิ่งที่เรามีความสุข ได้เจอน้องๆที่ดี

     รู้มั๊ยอะไรที่ทำให้เรามีความสุขที่สุดในการเข้าไปซ้อมลีดส์ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกทุกครั้ง ทุกปีที่เราเข้าไปช่วยน้อง น้องๆดูตั้งใจมากขึ้น น้องดูมีความสุข น้องดูกระตือรือร้นจัง เหมือนกับเป็นพี่ที่น้องๆรัก (คิดไปเอง) เห็นอย่างนี้แล้วก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้อ่ะ เหมือนครอบครัว สมัยก่อน เราไม่ชอบการคุมลีดส์แบบโหดๆ ดูเครียดว่ะ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการคุมที่ effective มากพอควร พอมีพี่คุมแบบเล่นๆ มันก็มักจะไม่ค่อยได้อะไร แต่เราสามารถทำให้น้องมีความสุขกับการซ้อมไปด้วย แล้วงานก็ออกมาดีพอสมควร เราว่า อย่างนี้คงจะมีความสุขทั้งพี่และน้องนะ

     การทำงานแบบนี้ สอนอะไรเราหลายๆอย่าง เราเข้มงวด แต่น้องมีความสุข น้องไม่ต่อต้าน เป็นอะไรที่ท้าทายความสามารถเหมือนกัน สอนให้รู้จักการดูแลผู้น้อย ให้คนที่ที่งานร่วมกับเรารักเรา ไม่ว่าเรื่องอะไร เราว่ามีประโยชน์ไม่น้อยนะ ที่จะไปใช้ในอนาคต แต่ถึงตอนนั้น มันคงมีอะไรที่ซับซ้อนมากกว่า แต่ก็คงadapt ได้แหละ อิอิ สอนการเข้าหาคน จริงๆนะ แต่ละคนก็ต้องการการตอบสนองไม่เหมือนกัน การที่จะให้งานอะไรได้ถึงเป้าหมาย ก็ต้องที่จะเข้าใจซึ่งกันและกัน ถ้าเราไม่เข้าใจเขาเลย แล้วทำไมต้องคาดหวังให้เขามาเข้าใจเราด้วย การที่ผู้น้อยเข้าใจผู้ใหญ่ บางที่ก็ด้วยความเกรงกลัว เกรงใจ หรืออะไรหลายๆอย่างเสียมากกว่าที่จะเข้าใจจริงๆ ในฐานะที่เราแก่กว่า เป็นผู้ใหญ่มากกว่า ถ้าจะเข้าไปนั่งในใจผู้น้อยได้ ก็จะยิ่งเป็นสิ่งที่ดี บางทีการทักทายเล็กๆน้อยโดยที่เราเริ่มต้นก่อน ก็ทำให้อะไรๆดีขึ้นมาเยอะ อย่าไปคิดว่าเราเป็นพี่ น้องต้องเข้ามาหาเสมอไป อาจารย์ผู้ใหญ่หลายๆท่านที่รพ.หาดใหญ่ก็ทักทายเด็กๆก่อน หรือแม้กระทั่งพนักงานทำความสะอาด โดยสอนเราเสมอว่า มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันนะกับการที่ผู้น้อยทักก่อน ตั้งแต่นั้นมา เราก็พยายามที่จะเข้าหาน้องๆหรือคนที่จะพูดว่าอยู่ล่างเราก็คงดูไม่ดีนัก แต่ก็เป็นอะไรที่ประมาณนั้น

     สำหรับความประทับใจน้องๆรุ่นนี้ก็คือ น้องหน้าตาดี อิอิ ไม่ใช่แล้ว.... น้องตั้งใจทุกครั้งเลยอ่ะที่เราเข้าไปดู หรือเพราะว่าเป็นเรานะ เลยตั้งใจ จริงๆก็คงเป็นรุ่นสุดท้ายแล้วจริงๆแหละที่จะลงไปซ้อมให้แบบนี้ ขอบคุณนะที่ตั้งใจเต้นเพลงที่พี่คิดให้อย่างดีที่สุด เต้นได้สวยมากเท่าที่พี่เคยเห็นเลย คิดถึงนะเด็กๆ

blog ที่รัก

     ตอนนี้กำลังเรียนศัลย์ปีห้าอยู่ ใกล้ลงแล้วล่ะ อีกประมาณ 2 สัปดาห์

เรียน วิสัญญี ศัลย์Uro ศัลย์เด็ก ศัลย์plastic ศัลย์neuro แล้วก็Genศัลย์อีกวันนึง ห้าห้ห้า จะวนเพื่อ????

 

เฮ้อ... ยิ่งอยู่นาน ยิ่งเจอปัญหาจี๊ดๆกับเพื่อนหลายคนแฮะ เซ็งๆเหมือนกัน

รู้หรอกว่าเรียนเก่ง แต่ว่าช่วยมีความรับผิดชอบสักนิดได้ป่าวอ่ะ แบบว่าอย่าทำให้คนอื่นเค้าเหนื่อยไรงี้ไง

 

เหนื่อยใจว่ะ แล้วนี่นะ ถ้าเป็นExt. คงจะยิ่งลำบากน่าดูชม เฮ้อ...

 

ช่วงนี้ก็เข้าไปวุ่นวายกับวงศาคณาลีดส์อีกแล้ว น้องๆไม่มีครายคิดท่าให้เรย สรุปลงไปเป็นช้านอีกต้องช่วย

หมดเวลาไปกะซ้อมน้องต่อท่าน้อง สองคืน เหนื่อยนะ แต่มีความสุขจัง อุตส่าห์รีบเคลียร์ งาน เพื่อเข้าไปหา

ไม่รู้ว่าเด็กๆจะเข้าใจบ้างหรือเปล่า คงตั้งใจเต้นกันบ้างไรบ้าง ไม่รู้ว่าจะได้ไปดูน้องแข่งป่าวอ่ะ ฮือ... แบบว่า

งานเยอะง่ะ ใกล้สอบแล้วด้วย แต่ก็อยากไปชื่นชมผลงานตัวเองบ้างไรบ้างนิ

 

วันนี้ต้องไปอยู่เวรอีกแระ อีอาร์ เหนื่อยว่ะ กว่าจะได้ลง ตั้ง5-6ชั่วโมง อยากไปนั่งหาอะไรชิลๆกินบ้างไรบ้างนั้น

แต่ไม่มีเวลาเรยง่า เจ้โจ๊ก หาเวลาไปกันหน่อยจิ พี่อิงก็ไม่อยู่แฮะ ไม่ครบองค์อีก เฮ้อ....

 

สู้เค้านะเคทาโร่คุง อนาคตก็ยังมีอะไรดีดีรออยู่แหละ

blog ที่รัก

     อาจารย์ ประดิษฐ์ ใจดีอย่างประหลาด

     พี่ป้อง ก็ยังเย็นชาอย่างไม่รู้เบื่อ

     เพื่อนในสาย ก็ยังพอโอเค

     แต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้ เกลี๊ยด เกลียด Ortho

     พยายามที่จะไม่มีอคติแล้วนะ แต่ก็ยังไม่แฮปปี้กับการเรียนเลย เรียนมาได้สองวัน เหมือนสองปี การบ้านมากโข แต่ก็ไม่รู้จะหาคำตอบจากไหนดี ห้าห้าห้า ไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนยังทำเหมือนไม่รู้จักกันวะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งๆที่เค้าเองก็ออกจะเป็นที่รักของใครหลายๆคน แล้วไมกะเรา ทำเป็นชาเย็นจัง

 

     อยากทำรายงาน แต่ยังไม่มีอารมณ์ กลัวคนไข้D/C จังเลย คิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ระหว่างอยู่เวรดีกว่า อิอิ ทำอย่างไรให้มีความสุขกับปัจจุบันอ่ะบอกหน่อยสิ

 

     ใกล้จะประกาศผล สูติแล้ว เห็นอาจารย์ประภา ก็นัดวันพรุ่งนี้ กลัวจะเป็น 1 ใน 8 คนที่ตกจังเลย แง้.... เครียดว่ะ

 

     เวลาเครียด มันจะทำอะไรไม่ถูก จะง่วงนอนตลอดเวลา อยากนอน หายไปจากโลกความเป็นจริงที่ยืนอยู่ แต่ก็ทำไม่ได้นี่นา เศร้าเหลือเกิน คุยกะพ่อ น้ำตาจะร่วงอีกแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ล่ะ แง้... หดหู่กับการเรียนหมออีกแล้ว

blogที่รัก

     ตอนนี้ลงกองสกินแล้วอ่ะ แย่ว่ะไม่อยากไปเรียน ออโถเลย จะเป็นข้อดีหรือข้อเสียนะที่ได้เจอกับพี่ป้องอีกครั้ง ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา ไม่ได้เหมือนเดิมอย่างที่เคยรู้สึก อีกแล้ว ช่วงนี้สับสนว่ะ ทำใจไม่ถูก มีคนเข้ามาในชีวิตเยอะแยะไปหมด แต่ก็นะ แต่ละคนที่เข้ามาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราเกินไปกว่า เพื่อน พี่ น้อง อะไรเทือกนั้น เอาก็เอาวะ

     วันนี้เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไปบอกรักพี่ณัฐ บ้าว่ะ แต่ก็ขำๆอ่ะ เหมือนระบายความในใจมากกว่า ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนะ อันที่จริงที่บอกก็แบบว่า มันอัดอั้นน่ะ ไม่บอกก็ไม่ได้จะจุกอก เป็นGURDเสียเปล่าๆ แอบชอบหลายคนเหมือนกันนะ แต่ไม่กล้า กลัวแห้วว่ะ ต่ายบอกว่าความรักทำให้เจ็บปวดเสมอ มันก็จริงนะ เราก็เลยกลัวเจ็บเอาเสียมาก

     อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สอบ และ อาทิตย์ที่เค้ารับปริญญากัน หมดไปหลายตังค์ และเปลืองตัว เปลืองเหงื่อมาก เหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการเดินหาพี่ หาเพื่อนในแต่ละคณะ วุ้ยเยอะจริงเชียว แล้วปีที่เรารับจะมีใครมาหรือเปล่านะ คิดๆดู สงสัยถ่ายกันเองแน่ๆเลย ที่จริงก็หลายคนอยู่เป็นสิบเลยอ่ะ ทับ4 ที่จบพร้อมกัน ยินดีกับเพื่อนๆที่จบปีนี้ด้วยแล้วกัน แม้จะทำเอาเราเกือบอ่านหนังสือไม่ทันชาวบ้าน แต่ก็รู้สึกดีใจ (เหมือนตัวเองรับเองเลย) เพื่อนๆพี่ๆที่ชมรมก็รับกันมากมาย ยินดีกับทุกๆคน

     อันที่จริงเรื่องน่าเสียใจก็มีเหมือนกัน ก่อนรับปริญญา แม่พี่บิ๊กเสีย เลยอดมารับ อาศิริก็เสียเหมือนกัน วันเดียวกันเลย น่าสงสารกุ๊กกิ๊กแฮะ ใจจริงก็อยากไปอ่ะ แต่ว่า ไม่รู้จักใคร ไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย พูดตรงๆนะ ข้อเสียของการมาอยู่ที่นี่เราจะรู้จักคนอื่น มากกว่าญาติของเราเอง โตมาด้วยสิ่งแวดล้อมที่ไม่ใช่ครอบครัว ก็เป็นเรื่องลำบาก เราจะสนิทกับญาติอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นเอง ก็เป็นเรื่องที่แย่ และน่าเศร้า อีกอย่าง พ่อกับแม่ชอบไปสัญญาโน่นนี่ว่าเราจะอย่างนั้นอย่างนี้ โดยที่เราไม่ได้รับรู้มาก่อนเลย เซ็งว่ะ

     กลับมาถึงเรื่องของหัวใจกันบ้าง.... แห้วบ่อยจัง ชอบใครก็ต้องมีคนชิงหน้าจีบไปหมด หรือไม่ก็ ไม่สนใจเรา เอิ๊กๆๆ บอกแล้วว่า เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนที่ดี พี่ที่ดี น้องที่ดี แต่ไม่น่าจะเป็นแฟนของใคร ตลกมั๊ยเคยชอบน้องคนนึงเมื่อนานมากแล้ว ตอนนี้กำลังกิ๊กกับคนที่เราแอบเล็งในปัจจุบัน ตลกจัง แล้วบรรดาคนที่เราชอบ ก็พากันกปฏิเสธหมด แต่โทรมาหา คุย โน่นนี่นั่น แต่ว่า...เวลาที่เราเหงากลับไม่มีใครโทรมา จะโทรมาก็ตอนที่เราแสนยุ่ง นั่นแหละโทรกันมาจัง วุ่นวายได้โล่ห์ในแต่ละที เอาแน่อะไรไม่ได้แฮะ ยิ่งใกล้ชิดกันมาก ก็ยิ่งหวั่นไหว แต่ต้องทำใจเพราะ มันเป็นไปไม่ได้

     กับพี่ชายที่แสนดีคนนึง ก็ต้องพยายามไม่คิดอะไร (คิดไม่ได้ก็พี่เค้ามีแฟนแล้ว) แต่ว่ายิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งที่จะหวั่นไหว ไม่เข้าใจตัวเองเลย บ้ามาก รู้จักกันมาห้าปีไม่ยักกะเป็นไร แล้วไมวะจู่ๆถึงได้หวั่นไหว ช่วงนี้รู้สึกอ่อนไหวง่ายจังเลิกคิดดีกว่า ไม่เอาแล้ว อยู่คนเดียวก็ได้

blog ที่รัก

     ช่วงนี้เรียนสกินแหละ แปลเป็นไทยอย่างไฮโซ ก็ตจวิยา ฟังดูแปร่งๆหู แต่ก็สบายดีนะเมื่อเทียบกับพวกที่เรียน ortho หัวใจว่างๆเช่นเคย ไม่มีคนสนใจ แม้ว่าจะสนใจคนอื่น แต่ก็...ไม่มีใครสนใจเราเลย แง้.... แต่ก็เริ่มชินแล้วละกับการที่เป็นแบบนี้

     เออนี่.... เราไปเรียนไวโอลินมาด้วยแหละ ตอนนี้พ่อซื้อไวโอลินมาให้ด้วยเครื่องนึง สุดยอดเลยทีเดียว ทั้งๆที่เล่นไม่ค่อยจะเป็นสักเท่าไหร่ แปลกว่าทำไมงานนี้ถึงได้เป็นพ่อบุญทุ่มแบบนี้นะฮึ ไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยอ่ะ สองอาทิตย์นี้พ่อกับแม่มาหา อยู่บ่อยๆ เอาเหอะ นานๆทีเนาะ

     สัปดาห์แรกที่เรียน ดนตรีอ่ะ ช่วงelective ก็ได้มีโอกาสไปช่วยงาน นาฏยรสบทละคร ซ้อมดนตรีดึกดื่นทุกคืน แต่ก็ได้หนุกหนานกับพี่ๆ อีกหลายคน ว้าวๆๆๆ ชอบจังเลย เหนื่อยแต่ก็สนุก แถมได้ตังค์อีกต่างหาก รวมๆจ๊อบทั้งหมดสองสัปดาห์ทั้งไปช่วยตรวจสุขภาพเด็กทั้งดนตรี ก็เบ็ดเสร็จ 1800 บาท อิอิ ดีจัง หาตังค์เองได้ด้วยนะฮึ แจ่มอ่ะ  จนบัดนี้ยังไม่ได้ใช้ตังค์ที่หามาเลยล่ะ

 

ใกล้จะต้องไปออกโอพีดี สกินแล้วล่ะ ฮึบ ฮึบ สู้โว๊ย

blog ที่รัก

     ตอนนี้หมดเวลาไปแล้วสำหรับการelective anes และก็ pain เพราะว่าเลือกไว้แค่ 3 อาทิตย์เองอ่ะ จริงๆ2อาทิตย์ด้วยซ้ำแต่ว่าไปเปลี่ยนเพิ่มอีก1สัปดาห์ รู้สึกว่าคิดถูกเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่า ถ้าเปลี่ยนเป็น5สัปดาห์เต็มๆจะเบื่อหรือเปล่า อย่างพี่ที่เรียน maxillo ก็ต้องวนตั้ง 3 เดือนอ่ะ คงเบื่อๆเหมือนกันแหละ

     ความคิดมันก็เริ่มจะเข้ามาอีกแล้วนะว่าตกลงจะเรียนต่อด้านนี้หรือเปล่า อาจารย์ก็เข้ามาคุย คือ คนอื่นๆอ่ะทั้ง อ. สุทธิมา อ. นวรัตน์ อ. เบญจวรรณ ไม่เชิงเชียร์หรอกก แต่พูดให้ฟังเฉยๆเกี่ยวกับงานวิสัญญีว่าเป็นอย่างไร หนุกหนานหรือว่าน่าเบื่ออย่างไรก็รับๆฟังเอา อาจารย์ก็แนะๆนะว่าถ้าอยากได้ทุนวิสัญญีที่นี่ ก็ให้มาคุยกันตั้งแต่เนิ่นๆ เผื่อจะได้ เพราะว่ากว่าเราจะเรียนจบ ใช้ทุน เรียนต่อจบออกมา ก็มีอาจารย์เกษียณอยู่ดีแหละ ก็ต้องคิดและตัดสินใจแล้วอ่ะว่าจะเรียนต่อทางนี้มั๊ย หรืออยากเป็นGP ไปเรื่อยๆแล้วก็ทำตามความฝัน แต่ก็นะถ้าสมมติว่าเป็นGPแล้วต้องไปอยู่ที่ไกลๆ จะเข้ามาทำอะไรในเมืองก็ลำบากเหมือนกัน แต่ถ้าอยู่ในเมือง เงินก็น้อย ต้องตัดสินใจเอาแฮะว่าอยากได้เงินหลักแสน หรือหลักหมื่น เพราะว่าถ้าอยู่รพ.หาดใหญ่มันก็เหนื่อยเหมือนกันแหละ จากภาระงานต่างๆ แต่ก็ยังได้สอนนะ ก็อยากสอนเด็กเหมือนกันแหละ เอาไงดีหว่า แม้หัตถการไม่ค่อยเก่ง แต่ก็ต้องพยายามแหละ หวังว่าคงไหว เฮ้อ...

     พี่ทรายก็สมัครเรียนต่อ เมด ข่าววงในว่าได้ด้วยอ่ะ อิจฉาแฮะ แต่ใจก็ไม่ค่อยอยากให้เรียนต่อเมดที่มอ.เท่าไหร่ สังคมไม่ค่อยเวิร์คว่ะน่ากลัวอิ๊บอ๋าย เจ้คงไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ แต่พอถามว่าอยากเรียนที่ไหน เจ้บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีที่ที่อยากเรียน ต่างคนต่างปัญหาแฮะ เนอะๆๆ

 

เอาล่ะก็ต้องแก้กันต่อไป หวังว่าอนาคตคงมีสิ่งดีดีขึ้นมาบ้าง

blog ที่รัก

     วันนี้เป็นวันวิชาการของคณะล่ะ อาจารย์อัมพร ให้หยุดมาฟังด้วย ใจดีจัง แบบว่ามาฟังกับอาจารย์อ่ะนะ จริงๆแล้วตอนเช้าแทบไม่มีเรื่องน่าฟังเลยสักเรื่องเดียว หรือว่าเราออกไปฟังตอนเที่ยงอย่างเดียวดีนะ

     มาตั้งแต่ 10 โมงเช้า แต่ก็ต้องติดต่อเรื่องราคาเครื่องดนตรีซึ่งพี่ชาลีไม่ส่งมาให้สักที เซ็ง ต้องมาเอาเองจนได้ แต่ก็ไม่โทษอะไรเค้าไม่ได้หรอกชินแล้ว ต้องใจเย็น เที่ยงนี้lunchoun symposium มีเรื่อง pain control ดีจังได้มาฟัง เมื่อวานเข้าORวันแรก ก็ได้ใส่tube blockหลังด้วย ตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้วเนี่ยะ แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

     ตอนนี้อยู่ห้องนังวอลซ์ หลับกันเข้าไปปล่อยเรา หงอยอีกแล้วหิวโว้ย ไม่ได้กินอะไรมาเลย ทำไงดี อยากลงไปแต่กว่ากลัวกลับมาที่ห้องไม่ได้เพราะห้องล๊อก....

 

หิวโว้ยยยยย

blog ที่รัก

     หลังจากกลับมาจาก รพ.ระโนด ก็สอบ แล้วก็ elective เหงาๆอ่ะ อยู่คนเดียว

แต่ก็ไม่เป็นไร อยู่กับอาจารย์อัมพร anas and pain control วันนี้ก็ออกOPD

ตอนบ่ายก็ราวด์ แล้วก็ pre-anas จบกิจกรรมสำหรับวันนี้

     สองสามวันมานี่ เหงามากมาย คนใกล้ตัวก็ดูเหมือนจะ เงียบหายไปหมด

คนที่เข้ามาในชีวิตก็ดูจะ ล่าถอยกันออกไปอีก

 

     ได้รู้จักน้องเพิ่มอีกคนนึง น้องทั่ม เภสัช มข. น่ารักดี อัธยาศรัยไมตรีเยี่ยม

ยอดเลยทีเดียว แต่ก็นั่นแหละ เป็นได้แค่พี่น้อง เท่านั้น คงไม่เป็นอะไรอย่างอื่น

ว่าเสียดายจังเลยนะ แล้วอย่างนี้เป้าหมายที่วางไว้อ่ะ จะสำเร็จอีกเมื่อไหร่กันหนอ

 

     ได้ข่าวว่ามีเพื่อนเราสมัครเรียนต่อกันบ้างแล้ว สองคน ป๊อก กับ ตะเกียง สมัคร

เรียน anas อยากสมัครเรียนบ้างจัง แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะชอบมากหรอเปล่า ต้อง

รอหลังจาก elective เสร็จว่าจะเอาอย่างไร

 

เมื่อวานนี้วันเกิดพี่ป้องอ่ะ แต่ว่าไม่มีโอกาสได้อวยพรวันเกิดเลย แย่จัง แต่ถึงอวยพรไป

พี่เค้าก็ไม่ได้ยี่หระอะไรเราอยู่แล้วนี่นา ไม่เห็นต้องอะไรเลย

 

ได้แต่ปลอบใจตัวเอง พี่เบิร์ดก็ ไม่ได้ติดต่อกลับมาบ้างเลย ไม่กล้าโทรไป ส่งแต่

ข้อความจนไม่รู้จะส่งยังไงแล้ว แต่ก็เงียบเฉย แง้.... แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไรหรอก

 

มีไรค่อยมาอัพอีกดีกว่า

อยู่ในช่วงพักใจมาหลายวันแล้วครับ กลับไปอยู่บ้านสักอาทิตย์นึง

ได้ร้องเพลงคาราโอเกะ เจอญาติอยู่กับครอบครัว เรื่องอะไรๆที่ผ่าน

มาแล้วก็ให้มันผ่านไป เริ่มที่จะทำใจได้แล้วครับ

     ผมเองก็ได้มีโอกาสกลับมาเยี่ยมคุณตาคุณยายที่จังหวัดสุรินทร์ครับ

มากันทั้งบ้านเลย ได้หยุดมาฆบูชาด้วยอะไรด้วยเฮ้อ... ก็เลยได้โอกาส

ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น อยู่กับครอบครัว คนใกล้ๆตัวที่สำคัญ ที่เราควรที่จะ

ให้ความรักมากๆที่สุด เรากลับมองข้าม คนที่เค้ารักเราได้อย่างมาก

รักที่เราไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ทำไมเราถึงลืม...

     สงสารคุณตาคุณยาย อยู่กันสองคน ไม่มีใครมาดูแล น้าๆก็พากันหาย

จ๋อม หลานคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆก็ไม่ยอมมาดูแล ไม่เข้าใจจริงๆเล้ย ทิ้ง

ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้คุณตาคุณยายก็เลี้ยงมาทั้งหมด แต่สุดท้ายกลับ

หายหน้ากันไป ติดอยู่ที่ว่าอยู่ไกลกันกับคุณตาคุณยายแหละ ไม่อย่างนั้น

คงได้มาอยู่ดูแลใกล้ๆตัว เหนื่อยใจ...อยากให้คุณตาคุณยายไปอยู่ด้วย

แต่คงลำบาก คุณตาคุณยายคงปรับตัวยากน่าดู เฮ้อ...

 

เอาล่ะ เหลือเวลาพักทำใจอีกหลายวัน คืนนี้จะเดินทางไปอรัญประเทศ

เที่ยวมันซะให้พอ พักมันซะให้หายเหนื่อย บายเนียร์ปีนี้พี่ๆexternค่อยเจอกัน

วาเลนไทน์ที่ต้องไปทำงาน เฮ้อ.... เอาน่า ไม่เคยเป็นวันของเราอยู่แล้วล่ะ

ปลายๆเดือนก่อนขึ้นปีห้า ขอทำใจยกสุดท้ายที่สวนโมกข์แล้วกันนะ

 

รักทุกคนคับ

ถึงพี่ชายที่แสนดี
ไม่รู้ว่าพี่เบิร์ดจะเปิดอ่าน message อันนี้เมื่อไหร่ แต่คิดว่าคงจะเป็นตอนที่ก้องกลับไปหาดใหญ่แล้วมั้ง...
เดือนนิดๆที่ผ่านมา ที่ก้องได้รู้จักกับพี่เบิร์ดมากขึ้น ก้องอยากจะขอบคุณพี่ชายคนนี้มากๆ ก้องอาจจะไม่ใช่น้องที่น่ารักสักเท่าไหร่ (อันนี้ก้องคิดเอาเองนะ)แต่พี่เบิร์ดก็ดูแลน้องคนนี้เป็นอย่างดี (อันนี้ก็รู้สึกเองเหมือนกัน)สำหรับก้องพี่เบิร์ดเป็นพี่ที่niceมากๆ ทำได้ไงอ่ะ ยิ้มตลอดเวลามองเห็นป่าวก็ไม่รู้ตาแทบปิดอิอิ ล้อเล่น ขอบคุณที่พาก้องไปซ้อนมอเตอร์ไซค์เที่ยวไชยา จริงๆก็อยากซ้อนบ่อยๆอ่ะ แต่เกรงใจ เอิ๊กๆ สอนอะไรตั้งมากมาย ให้ก้องรบกวนอยู่บ่อยๆ (คือก้องไม่รู้ว่าจะรบกวนใครดีอ่ะระหว่างพี่บอลกับพี่ป๊อก เหอเหอ)ก้องคงไม่ใช่เด็กที่เรียนเก่งที่จะเข้าใจอะไรง่ายๆ ที่ผ่านมาเลยเหนื่อยพี่เบิร์ดแย่เลย ตอนอยู่ไชยาก็อยากคุยบ่อยๆเหมือนกันนะแต่ว่าเกรงใจอ่ะ เห็นทำงานเหนื่อยๆ แต่ตอนนี้กลับแล้ว ยังไงก็ไม่ได้คุยอยู่ดี มานั่งเสียดายทีหลังตลกจัง
ใจหายอ่ะ ต้องกลับแล้ว...ไกลเนาะ คงคิดถึงพี่เบิร์ดแย่เลยเจอกันเกือบทุกวันกลับไปก็ไม่ได้มาราวด์ด้วยกันอีก ต้องไปราวด์กะใครก็มะรู้-_-" ไม่ได้เห็นรอยยิ้มตาปิดแบบนี้อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้จะได้เจอกัน ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมถึงไม่อยากกลับ แต่ก็คงจะต้องกลับอ่ะนะ
คงยังไม่ลืมกันก่อน หากเจอกันวันหลังนะครับ จริงๆก็อยากจะโทรหาบ่อยๆแหละแต่ก็เกรงใจกลัวรบกวนแล้วก็ก้องไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์ด้วยเพราะมันไม่เห็นหน้าคุยไม่ได้อรรถรส คุยมากไป เด๋วจะหาว่าก้องเวิ่นเว้อ เอาเป็นว่าถ้าออนเอ็มเจอกัน ถ้าสะดวกตอบก็ตอบแล้วกันนะครับ คงได้คุยกันบ้างอะไรบ้าง ดูแลตัวเองด้วยนะครับ เป็นห่วง

รักพี่ชายคนนี้มากมาย
น้องก้อง

 

จากนั้นไม่นาน ก้องก็ได้รับตอบจากพี่ชายที่แสนดีคนนี้

 

หวัดดีครับ ...น้องก้อง
ก่อนอื่น พี่อยากจะขอขอบคุณในความรู้สึกดี ๆ และความห่วงใยต่างๆ ที่น้องมีให้พี่ตลอดมานะครับ ทุกสิ่งที่น้องทำให้พี่ พี่ก็ยินดีที่จะรับไว้นะ พี่เข้าใจความรู้สึกน้องนะ แต่ตอนนี้ พี่เองยินดีที่มีน้องก้องเป็นน้องพี่อีกคนนะ พี่เองไม่อยากให้น้องถลำลึกกับความรู้สึกต่างๆ ที่มีมาให้พี่นะ เพราะพี่อยากให้เป็นเพียงพี่น้องกันจริงๆ และพี่เองก็ไม่เคยคิดสิ่งใดเกินไปกว่านั้นนะครับ ข้อความต่างๆ ที่น้องพิมพ์ส่งมาให้พี่ทั้งทาง hi5 และ message นั้น พี่ไม่อยากให้มันแฝงความรู้สึกที่เกินไปกว่าความเป็นพี่น้องน่ะครับ หวังว่าคงจะเข้าใจนะ พี่ไม่อยากให้คนอื่นมองก้อง และตัวพี่เองไม่ดีเลยนะ
พี่คิดว่า อนาคตของน้องเองยังคงต้องเจอใครๆ อีกมากมาย ที่น้องอาจจะรู้สึกดี และคบกันไปได้นานๆ นะครับ ไม่อยากให้น้องมาติดอยู่กับความรู้สึกที่รบกวนจิตใจแบบนี้ไปตลอดนะครับ
สุดท้ายพี่ ขอขอบคุณกับทุกสิ่งที่น้องมีให้ตลอดมานะครับ
และขอให้น้องก้องประสบแต่ความสำเร็จในชีวิตภายภาคหน้าด้วยนะครับ
ได้ทำ และได้เป็นอย่างที่หวังไว้นะครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ
และที่สำคัญ ดูแลตัวเองดีดีด้วยเช่นกัน
.
.
.
โชคดีนะครับ

 

ผมไม่อยากเปลี่ยนแปลงให้มันเป็นอย่างอื่นเลย โดยเกิดจากเงื่อนไขที่ผมสร้างมันขึ้นมา เหมือนอย่างคนอื่นๆที่ผ่านมาและผ่านไป ผมก็ขอแค่ได้รัก...แค่นั้น ผมไม่รู้ว่าหลังจากนี้เรายังจะเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าพี่ชายคนนี้ก็คือพี่ชายของผม คงไม่มีวันเป็นอย่างอื่น หวังว่าอะไรๆคงจะไม่แย่ลง แต่ผมก็ชินแล้วล่ะกับบทเรียนเหล่านี้ ผมไม่น่าเลย ทุกอย่างผิดที่ผมเองผิดที่ผมแปรเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่าง ผิดที่ผมเองที่สร้างเงื่อนไขของความรู้สึก ถลำลึกลงไปมากกว่าคำว่าพี่น้อง พยายามทำให้เค้ารับรู้ ผมอยากบอกว่าผมเสียใจ พลาดแล้ว...

blog ที่รัก

     ตลอดเวลาที่อยู่ที่ รพ. ไชยานี้มีความสุขมากทั้งจาก พี่หมอ พี่พยาบาล พี่เจ้าหน้าที่

ที่คอยช่วยเหลือเราอยู่ตลอดเวลา ก็พลอยทำให้เราได้มีความสุข ไม่เหงา เรียนรู้เรื่องราว

ต่างๆอย่างครบครัน

     ความอบอุ่นใจ อย่างที่ไม่ได้รู้สึกอย่างนี้มานานแล้วนะ จากนี้ไปคงเหงาแย่เลย

ขอบคุณคนดี พี่ชายคนใหม่ ที่เรารู้สึกว่า เค้าเป็นพี่ที่น่ารักมากๆอีกคนหนึ่ง ยิ่งได้รู้จัก

ก็ยิ่งทำให้เรารู้สึกดี หวั่นไหวบ้างอะไรบ้าง แต่ก็นั่นแหละ เราไม่สามารถที่จะแสดงออก

อะไรไปได้มากกว่านี้แล้ว ขอแค่นี้ก็เพียงพอ เท่านี้ก็มีความสุขแล้ว ขอบคุณที่ทำให้เรา

ได้รู้จักคนดีดีอีกครั้ง แม้จะไม่มีโอกาสได้เป็นคนพิเศษ แต่ก็ขอให้พี่คนนี้เป็นคนพิเศษ

สำหรับผมตลอดไป

     ไม่รู้นะว่าในอนาคตเราจะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือเปล่านะ ถ้ามีโอกาสก็ดี อยากบอก

อยากพูดอะไรที่มันค้างคา แต่ก็ไม่กล้าอ่ะ 555+ น้ำตาคลออีกแล้ว บ้าจริงเชียว อีกสองวัน

ก็จะกลับ เป็นวันที่พี่ชายคนดีอยู่เวร คงไม่ได้ไปส่งอยู่แล้ว อย่าให้เวรยุ่งมากนักนะครับ

 

คิดถึงมากถึงมากที่สุด....

blog ที่รัก

     อาทิตย์นี้หนีกลับหาดใหญ่อีกแล้วล่ะ เพราะอะไรเหรอ???

เพราะว่าน้องรหัสเรารับเสื้อกาวน์และก็ยังเพียงพร้อมไปด้วย

น้องๆปี3อีกหลายคนที่เราต้องไปถ่ายรูปและแสดงความยินดี

น้องๆก็อ่ะนะ...นึกถึงสมัยที่เราจบปี3ก็ตื่นเต้นกับเสื้อกาวน์ตัวใหม่

แปลกนะแค่เสื้อตัวเดียวทำให้เกิดอะไรขึ้นอีกเยอะแยะเลย

     ส่วนเราพอได้ใส่แล้ว ก็อยากจะถอดว่ะ ภาระอีรุงตุงนัง

ไม่รู้อะไรนักหนา

 

ง่วงว่ะ นอนก่อนคิคิ

blog ที่รัก

     สวัสดีวันศุกร์ครับ ยังไม่ได้เริ่มทำรายงาน ผัดวันประกันพรุ่งมานานแล้ว

สุดท้ายคงได้ทำเอาสัปดาสุดท้ายแน่ๆเลยเชียว ห้าห้าห้า ทำใจๆ ช่วงนี้ต้อง

มาอยู่ที่ห้องคลอดล่ะ แล้วก็ดันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีเคสคลอดเลย เมื่อวานดู

เคสเดียว แล้วห้องคลอดก็เงียบต่อไป

     แต่ว่าเมื่อวานนี้ ก็ได้วนเวียนไปห้องผ่าตัด ซึ่งที่นี่เค้าก็ทำได้แค่excision

ธรรมดา เลย ได้ทำเองหนึ่งเคส เพราะว่าพี่เค้าติดเคสอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน สนุก

แต่ก็นะ ก่อนที่จะทำเองอ่ะ เข้าช่วยพี่เบิร์ดแล้วเคสนึง เลยเหมือนซักซ้อม

ไปในตัวด้วย โชว์ฝีมือ โชคดีที่ยังมีพี่พยาบาลคอยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆตลอด

แล้วก็ผ่านไปด้วยดี เป็นตาปลาที่ฝ่าเท้าอะ แข็งเป็นบ้าเลย แต่ก็สำเร็จนับว่า

โอเคอยู่นะ

     วันนี้ก็ยังคงน่าเบื่อ วว. ห้าห้าห้า ไม่เจอหน้าอีกแล้ว เห็นว่าคนไข้HTเยอะ

มาก น่าสงสารจังเยย ได้เข้าเคส กับพี่ป๊อกด้วยอีกเคสก็เหมือนเดิมexcision

ธรรมดา แต่ว่า มันดันสุกแล้วก็แตกซะแล้ว เลยไม่ได้เอาออก ใส่drainไว้อ่ะ

 

แล้ววันนี้ก็หมดไปอีกวัน เฮ้อ...

blog ที่รัก

     สวัสดีวันจันทร์ หลังจากกลับจากการทำงานอีกครั้งที่หาดใหญ่ "งานวันเด็ก"

ก็มารพ. ไชยาอีกครั้ง อากาศหนาว อย่างบอกไม่ถูก พยากรณ์อากาศบอกว่า

ประเทศไทยจะหนาวลง2-4องศา แต่ที่มันหนาวใจนี่สิ... บอกยากอิ๊บอ๋าย

     หลังปีใหม่.... ต้องสูญเสีย พี่ชายดีดีไปคนนึง แย่ว่ะ consult พี่โอม ค่อย

ดีขึ้นหน่อย ต่อจากนี้ถ้าจะให้เหมือนเดิม พี่โอมบอกว่ามันขึ้นเอยู่กับเราสองคน

ว่าสุดท้ายแล้วจะยังไงมากกว่า คิดในแง่ดี เค้าคงไม่อยากทำให้เราลำบากใจ

คิดว่าอย่างนี้คงเป็นวิธีที่เจ็บน้อยที่สุด แต่ก็นะ...ไม่ชอบเลย

     มีคนเข้ามาในชีวิตคนนึงเข้ามาจีบอีกคนนึงเป็นคนที่เราประทับใจ แต่ทั้งสอง

ไม่ใช่คนคนเดียวกัน แย่ว่ะ ลำบากจิตเนาะคนเรา นังวอลซ์บอกว่า เลิกหาแฟน

แล้วอยู่เป็นโสดดีกว่าสบายกว่าเยอะเลย มันก็ดีแหละ แต่แกไม่ได้อยู่เป็นเพื่อน

เราตลอดนี่หว่า มันก็ต้องมีเหงาบ้างอะไรบ้าง

     สับสนโว้ย... อากาศยิ่งหนาว คนยิ่งเหงา ดีนะที่ภาคใต้ไม่มีแม่คะนิ้ง ไม่งั้น

ตื่นขึ้นมาอาจจะมีแม่คะนิ้งเกาะอยู่ที่เปลือกตา บ้าจริงเชียว นี่ขนาดเราไม่ได้ทุ่ม

หัวใจทั้งหมดลงไปอย่างแต่ก่อน ม้นก็ยิ่งมีบ้างที่บอบช้ำ เจ็บแน่นๆ ห้าห้าห้า

หัวเราะ ทั้งๆที่น้ำตามันไหล

     ก็ยังดีมีคนที่ประทับใจอยู่ข้างๆ แต่แสดงออกไม่ได้ เฮ้อ... ได้แต่เก็บมันไว้

สงสารคนที่เข้ามา ดันมาไม่ถูกจังหวะ ยังทำใจให้รู้สึกแบบนั้นกลับไปไม่ได้

เข้าใจนะ แต่ขอเวลาหน่อยแล้วกัน

     หมอลักษณ์ฟันธงว่า คนราศีเราเนี่ยะ ปีนี้จะดีขึ้น เพราะปีที่แล้วเป็นปีซวย

มีแต่เรื่อง มีแต่ความเครียดเข้ามา แต่ปีนี้จะเป็นปีที่รุ่งมากขึ้น ขอให้เป็นอย่างนั้น

blog ที่รัก

    วันนี้ก็ฝนตก ไม่เข้าใจว่าจะตกอะไรกันนักหนา ไม่ให้เราได้ออกไปไหนบ้างเลยเหรอเนี่ยะ?

อืม...

 

เมื่อคืนอยู่เวร เสื้อเลอะ เลือด (แย่มาก)

วันนี้ฝนตก แต่ก็อยู่เวรไม่ได้มีโปรแกรมไปไหน (ดี)

เคสน้อย ข้อดีคือ ไม่เหนื่อย แต่ก็ เวิ่นเว้อว่ะ

กำลังคิดว่า น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว ตัวบวมฉึ่ง ไขมันจุกคอ (แย่มาก)

ปีใหม่ ยังคิดไม่ออกว่าจะไปไหน นี่มันแย่สุดๆ

 

ชีวิต ก็ดีนะ สบายๆ ชิลๆตามประสา รพช. ได้คุยกับเพื่อนๆต่างๆรพ. ก็โอเคว่ะ

แต่คนอื่นเค้ามีเพื่อนคู่คิดมิตรคู่ใจ แต่ตรูเนี่ยะ หัวเดียวกระเทียมลีบไปหน่อย

แต่ก็สบายดี อยากทำอะไรก็ทำ ตามใจไม่เหงาเท่าไหร่ หรือเพราะว่าเป็นแค่อาทิตย์แรก

หรือเพราะว่า เราอยู่กับความเหงาจนชินเสียแล้วก็ไม่รู้เนาะ

 

อย่างที่เขียนไว้คราวที่แล้ว... ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรมากมาย แถมกลายเป็นว่า

เราคิดถึงคนอื่นเสียนี่ ง่า... เหมือนเค้าจะรู้ตัว ง่า... คิดไปเองป่าววะเรา หรือเค้าพูดน้อย

เป็นปกติ แล้วเราเองก็ไม่ค่อยกล้าพูดนี่ เฮ้อ... เอาเข้าไป อย่างนี้ยิ่งเงียบกันใหญ่

แต่ก็นะ ทำงานนี่หว่า จะมีเวลามาพูดเล่นอะไรมากมายง่ะ??? เข้าใจนะก้อง

 

นอกใจหรือเปล่านะ??? เรียกว่านอกใจได้ไงฟะ ก็แหม ไม่ได้เป็นไรกันซะหน่อย

เค้าไม่ได้บอกว่าเป็นอะไรกับเรานี่นา การที่เราจะไปรู้สึกดีๆ กับคนอื่นบ้างไรบ้าง

มันก้ไม่ผิดหรอก นะ

blog ที่รัก
     สี่ซ้าห้าวันแล้วนะ ที่มาอยู่ที่ไชยาแบบนี้ ไกลๆกันบ้าง ห่างกันบ้าง ก็ดีเหมือนกัน ได้อยู่คนเดียวบ้างอะไรบ้าง... นึกว่าจะเหงานะ แต่สบายใจดี ทำไมไม่เห็นคิดถึงอย่างที่คิดไว้ก่อนหน้านี้เลย หรือเพราะ มีอะไรๆ ให้เราทำมากมาย เลย ไม่มีเวลาที่จะมัวนั่งเวิ่งเว้อ คิดอะไรลมๆแล้งๆ กลับไป เค้าก็คงใกล้สอบ ไม่มีเวลาคุยกันอีกแหละมั้ง ไปทำใจที่สวนโมกข์ดีกว่า ห้าห้าห้า

     วันนี้ฝนตก... แต่ไม่ยักเหงาแฮะ หรือเพราะความแปลกใหม่กับชีวิต ชวนคิดเหมือนกัน เพราะทุกที อยู่หาดใหญ่ มันไม่ไกลกันมากนี่ มีโอกาสให้ได้เจอบ้างอะไรบ้าง มันก็คิด แต่นี้ ไม่ได้เจอ ไม่เห็นหน้า ไม่ได้ติดต่อ คิดซะว่าตอนนี้เข้มแข็งขึ้นเยอะ เวลาปีเดียว ปีสุดท้าย ไม่รู้จะเป็นไงเนาะ คงห่างกันแหละ ต่างคนคงไม่ค่อยว่างตามเคย

     หาดใหญ่ไม่รู้ฝนตกมั๊ยนะ เป็นห่วงบ้างอะไรบ้าง ดูแลตัวเองแล้วกัน หนูน้อย

อยาก in love ว่ะ

ฝนตกอีกแล้วล่ะ...
     วันพ่อ ได้อยู่กับพ่อแม่ ก็มีความสุขดีนะ รักท่านมากมาย ไม่ได้ไปไหนด้วยกันหรอก แต่อยู่ด้วยกัน ใช้เวลาเกือบตลอดอยู่ด้วยกัน เพราะฝนตกออกไปไหนไม่ได้น่ะสิ อิอิ

     ช่วงนี้เลยได้มีเวลาดูหนัง... ศิลามณี ชอบศศิ กับ ชาลีมากเลย ชอบบทบาทของสองคนนี้นะ สองตอนที่ดูมาสองวัน ทำให้เราต้องเสียน้ำตาไปหลายยกเลยอ่ะ ทำไม คนคนนึง ถึงทำอะไรให้กับอีกคนได้ตั้งมากมาย ด้วยเหตุผลข้อเดียวคือ ความรัก

     จริงเหรอที่ความรักทำให้ศศิทำอะไรต่อมิอะไรให้กับชาลี ยอมแม้ชาลีจะยังรักงามแสนหลวงอยู่ ไม่เคยคิดจะหักห้ามความรู้สึกของชาลีที่มีต่องามแสนหลวง เพียงแค่ชีวิตนี้ได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้ชาลีแค่นี้ศศิก็มีความสุขมากพอแล้วล่ะ...

     ฟังประโยคนี้กี่ครั้ง ก็สะเทือนถึงทรวง ปล่อยน้ำตาร่วงเผาะๆเลยทีเดียว คนที่รักเค้าข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่งหลายๆคนคงจะเข้าใจอารมณ์ในแบบที่เรารู้สึกอยู่ตอนนี้... บางทีก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายหรอก ขอแค่รักไง ขอแค่ได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้บ้าง ให้เค้าได้มีความสุข แค่นี้ก็พอแล้ว

     สำหรับวันนี้ ดอกไม้สิบสองดอก ลูกโป่งหนึ่งลูก แต่คงได้กลับไปแค่..สองดอกกับอีกหนึ่งลูก หรือไม่ก็เหลือแค่สองดอก หรือเหลือแค่หนึ่งลูก อยากทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้ แต่ถ้าเค้าไม่เคยรู้เลยนี่ล่ะ... จะเรียกว่าควรดีใจมั๊ย หรือว่า... ควรดีใจเงียบๆของเราว่าเราได้ทำแล้ว ไม่รับรู้ก็ช่างเหอะ

    รัก....รักเธอหมดใจรู้รึเปล่า??? ไม่กล้าหรอกที่จะพูดประโยคนี้อ่ะ เอาเป็นว่า อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆอย่างนี้ต่อไปดีกว่า ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้ อีกหน่อย คงจะมีความห่างเหินเกิดขึ้นอีก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่เคยต้องการเลย ความรู้สึกดีดีที่เรียกว่ารักเนี่ยะ...มันห้ามยากจริงๆเลย

ปล.เป็นห่วงกันบ้างสิ

blogที่รัก

     พี่ชายคนดีของเราหายไปไหนอีกแล้ว วันนี้มีแต่เรื่องราว... ไหนพี่ชายเคยบอกว่า ถ้าไม่ชอบอะไรก็จะไม่ทำอย่างนั้น แต่ทำไมตอนนี้พี่ชายกำลังทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่พี่ชายพูดล่ะ พี่ชายเคยบอกว่า ไม่ชอบความเย็นชาเพิกเฉยยามที่รู้ว่ามีคนมาชอบ ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง แล้วนี่อะไรที่ทำกับน้องแบบนี้ มีอะไรก็พูดกัน เคลียร์กันก็ได้ แค่คอมเม้น...นัดลอยกระทง ทำไมต้องลบด้วยอ่ะ??? เค้าไม่เข้าใจพี่ชายเลย เพื่อน ก็ใส่ไฟอีก จริงๆเราก็ไม่สมควรที่จะเอาคำพูดเหล่านั้นมาคิดหรอก แต่มันก็อดไม่ได้..... เค้าไม่ใช่น้องปีสามคนนั้นนี่ที่พี่ชายจะตอบทุกคอมเม้น.... สำหรับเค้า พี่ชายคงไม่มีเวลา แม้แต่จะคุยกัน

 

พี่ชาย เค้ารักพี่ชายจังเลย แต่ยังไงพี่ชายก็คือพี่ชาย มีคนบอกว่า คนที่รักกันไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันหรอก แต่ว่าเราสามารถรักกันได้.... เป็นพี่เป็นน้องกันอย่างไรมันก็ตัดไม่ขาดหรอกนะจริงมั๊ย เค้าอยากบอกพี่ชายอย่างที่เคยบอกแหละ ว่าเค้ารักพี่ชายมักมัก เป็นห่วงด้วย......

 

เป็นหวัดเจ็บคอ ก็รักษาสุขภาพด้วยนะ....