Bonjour tout le monde.

Blog ที่รัก

     เหลืออีกสัปดาห์แล้วนะ ที่จะเป็นนศพ.ปี5 เฮ้อ... ไม่อยากเป็น Ext. เลย แต่ก็อยากจบพร้อมคนอื่น มันดูไม่ค่อยมีความรู้สักเท่าไหร่เลยอ่ะที่จะเอาไปใช้กับคนไข้ ในอีก 1 เดือนกว่าๆที่จะมาถึง ขึ้นศัลย์ก่อนด้วย คงจะน่วมไม่น้อย (โดนอัด) ก็ได้แต่ทำใจนะ

     ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเครียดกับการอ่านหนังสือสอบ NT ก็ไม่รู้อะ ไม่เหมือนตอนปี3 เครียดมาก ตอนนี้ก็เรื่อยๆมาเรียงๆ เน้นทำโจทย์มากกว่าไมเหมือนตอนน้าน ตะบี้ตะบันอ่าน สุดท้ายก็ตกอยู่ดี หรือเพราะเราเจอเหตุการณ์น้านๆมาแล้ว ทำให้ไม่รู้สึกกลัวตก (ก็ตกมาแล้วนี่) แปลกใจตัวเองว่ะ แต่ก็มีบางช่วงนะที่เซ็งหาสาเหตุไม่ได้ เบื่อมาก ไม่อยากทำอะไร ไม่อย่างเรียนหมอ ไม่อยากเป็นหมอ (สักสัปดาห์ที่ผ่านมานี้) พยายามหาที่เรียนต่อป.โทฯ อักษรฯ แต่ก็ไม่มีที่สามารถเรียนไปทำงานไปได้ ต้องลาไปศึกษาต่ออย่างเดียวเลยล่ะ แอบเศร้าเหมือนกันนะ

     ผ่านมา 5 ปีแล้วสินะ เร็วเหลือเกิน รู้สึกชีวิตมันย่ำแย่ลงเรื่อยเรื่อย พูดจริงๆอ่ะ ตอนนี้แบบว่าเหมือนคนไร้จุดยืนยังไงไม่รู้ จะเป็นหมอ ก็ไม่มั่นคง จะไปทำอย่างอื่น ความฝันก็จางลงเรื่อยๆ ทำไมมันถึงมาแย่เอาช่วงนี้นะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย มันไม่เชิงท้อนะ แค่เซ็งๆ ตอนเป็น Ext. พี่ๆที่สนิทๆก็ไม่อยู่กันแล้ว ทั้งพี่โจ๊ก พี่อิง พี่ออม บลาบลาบลา เหลือแต่ความเย็นชา ที่วนเวียนใกล้ๆตัว คิดแล้วหยึ๋ยๆ เวลาไปอยู่ ortho นะ เฮ้อ...

     ที่สำคัญปีนี้มีแต่คนทักว่าอย่ามีแฟน แห้วกินแน่ๆ ไม่ก็โดนบอกเลิก ไม่สมหวัง อะไรทำนองนั้น เพราะง้าน ตอนนี้ก็เป็นพี่เป็นน้องกันไปก่อนแล้วกันนะเด็กๆทั้งหลาย อิอิ เอาไว้อีกปีนึงค่อยว่ากัน ส่วนคู่แท้ปาฏิหาริย์ คงต้องรอสัก 26 แหละ เอาวะ รอก็รอ

blog ที่รัก

     ช่วงนี้ผ่านมรสุมอย่างเลวร้ายในชีวิตมาได้ภายในหนึ่งอาทิตย์ เก่งมาก แม้จะโดนเพื่อนไม่ชอบ เกลียดที่เราทำตัวเด่น แต่ว่านะ อย่างไรเสียเราต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจให้ได้ว่าเราไม่ได้คิดอะไรเช่นนั้น เรื่องมันมีอยู่ว่า กำลังโดนเพื่อนๆในสายที่ราวด์ด้วยกันแบน แบนที่แปลว่าเพิกเฉย ไม่สนใจ เครียดอยู่ประมาณอาทิตย์นึง ด้วยข้อหาที่ว่า ชอบทำงานเสนอหน้า แย่งซีนคนอื่น วันนั้นแอบได้ยินเค้าพูดกับเพื่อนคนอื่น เลยเข้าไปถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ก็เลยได้รับคำตอบมาด้วยเรื่องดังกล่าว เอาล่ะ ถึงจะเสียใจมาก ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ได้กำลังใจจากคนรอบข้างที่ยังรักและแคร์เราอยู่เสมอ ก็ต้องขอบคุณพ่อ พี่โจ๊ก พี่อมีนา แล้วก็เพื่อนๆอีกหลายคนทั้ง ฝน เท็น น้อยหน่า จอย และน้องที่น่ารักอย่างน้องบอล ที่คอยอยู่ข้างๆตลอดมา

     คนรอบตัวต่างเปลี่ยนไป ต่อไปนี้จะพยายามเฝ้ามอง ดูความเปลี่ยนแปลง แต่จะไม่ยึดถือ หรือเก็บอะไรเข้ามาในหัวใจตัวเองดีเพรสอีกแล้วล่ะ จะพยายาม มันเป็นเรื่องแห่งการฝึกตน คิดว่าอย่างนั้นนะ โลกใบนี้ไม่ได้มีอะไรที่สวยงามมากมายนักหรอก ทุกอย่างก็แฝงด้วยอะไรๆกันมากมาย เหนื่อยกายไม่พอยังต้องมาเหนื่อยใจกับเรื่องอะไรไร้สาระ ต่อไปจะตัดสิ่งเหล่านี้ออกไปแล้วนะ ไม่สนใจ ไม่ยุ่ง แต่จะทำได้มากแค่ไหน ทำได้ดีแค่ไหน ก็อีกเรื่องนึง

 

ก้องจะรักตัวเองให้มากขึ้นนะคับ....

 

เมื่อวานไปเที่ยวงานโคมมา กะ ปิง ฝน เท็น จอย น้อยหน่า บัว สนุกสนานมาก โคมสวยดี ทำไมเราถึงไม่ไปตั้งแต่ตอนปีหนึ่งนะ? รู้สึกพลาดเล็กน้อย แต่ไม่ไร อย่างน้อยก็จะได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจกว่าเพื่อนคนอื่นที่เค้ามาดูทุกปี หาข้อแตกต่าง ห้าห้าห้า

blog ที่รัก

     ใกล้จะลงศัลย์ปีห้าแล้วล่ะ อีกสองวันก็สอบ ฝนก็ตกลงมาอย่างพรั่งพรู อย่างกับฟ้ารั่ว ต้องเดินหิ้วรองเท้าไปราวด์กันเลยทีเดียว เพราะว่ามันเปียกเสียเหลือเกิน

     อากาศเย็นๆอย่างนี้ มันก็เหงานะ อารมณ์มันก็ขึ้นๆลงๆ ตามประสาคนที่หวั่นไหวง่ายอย่างเรา ตลกตัวเองจังเลย ฟังเพลงอะไรก็ชวนเหงา ช่วงนี้ก็อยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียว กลับมาก็อยู่แต่ในห้องเป็นส่วนใหญ่ ไม่ได้ลงไปอ่านหนังสือข้างล่างเหมือนเมื่อก่อน เก็บตัว แล้วก็เก็บตัว

     ตอนนี้ปีห้าแล้ว แก่พอดู แต่ก็อดที่จะเข้าไปวุ่นวายกับน้องๆลีดส์ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปคิดท่า แล้วก็ซ้อมให้อยู่พักนึง ถึงไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็ยังรู้สึกดีใจที่ได้กลับเข้าไปเจอบรรยากาศเดิมๆที่เคยทำมา ห่างเหินมานานเหมือนกัน ปีที่แล้วไม่ค่อยได้เข้าไปช่วยเท่าไหร่ แต่ปีนี้ออกจะซีเวียร์นิดนึง ก็เลยต้องลงไปดู ทั้งๆที่ใกล้สอบ แต่ก็นะสุดท้ายก็ลงไปจนได้ โดนน้องๆปีสอง ปีสามแซว ว่าสุดท้ายพี่ก้องก็มาช่วยอยู่ดีแหละ บางเรื่องเรามีความสุขที่จะทำ เราก็ทำ ถึงแม้ว่าบางเรื่องของตัวเอง จะดูซีเวียร์พอสมควร ห้าห้าห้า คิดซะว่า เราไปพักผ่อน (ตรงไหนวะ) ได้ไปทำในสิ่งที่เรามีความสุข ได้เจอน้องๆที่ดี

     รู้มั๊ยอะไรที่ทำให้เรามีความสุขที่สุดในการเข้าไปซ้อมลีดส์ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกทุกครั้ง ทุกปีที่เราเข้าไปช่วยน้อง น้องๆดูตั้งใจมากขึ้น น้องดูมีความสุข น้องดูกระตือรือร้นจัง เหมือนกับเป็นพี่ที่น้องๆรัก (คิดไปเอง) เห็นอย่างนี้แล้วก็อดที่จะมีความสุขไม่ได้อ่ะ เหมือนครอบครัว สมัยก่อน เราไม่ชอบการคุมลีดส์แบบโหดๆ ดูเครียดว่ะ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการคุมที่ effective มากพอควร พอมีพี่คุมแบบเล่นๆ มันก็มักจะไม่ค่อยได้อะไร แต่เราสามารถทำให้น้องมีความสุขกับการซ้อมไปด้วย แล้วงานก็ออกมาดีพอสมควร เราว่า อย่างนี้คงจะมีความสุขทั้งพี่และน้องนะ

     การทำงานแบบนี้ สอนอะไรเราหลายๆอย่าง เราเข้มงวด แต่น้องมีความสุข น้องไม่ต่อต้าน เป็นอะไรที่ท้าทายความสามารถเหมือนกัน สอนให้รู้จักการดูแลผู้น้อย ให้คนที่ที่งานร่วมกับเรารักเรา ไม่ว่าเรื่องอะไร เราว่ามีประโยชน์ไม่น้อยนะ ที่จะไปใช้ในอนาคต แต่ถึงตอนนั้น มันคงมีอะไรที่ซับซ้อนมากกว่า แต่ก็คงadapt ได้แหละ อิอิ สอนการเข้าหาคน จริงๆนะ แต่ละคนก็ต้องการการตอบสนองไม่เหมือนกัน การที่จะให้งานอะไรได้ถึงเป้าหมาย ก็ต้องที่จะเข้าใจซึ่งกันและกัน ถ้าเราไม่เข้าใจเขาเลย แล้วทำไมต้องคาดหวังให้เขามาเข้าใจเราด้วย การที่ผู้น้อยเข้าใจผู้ใหญ่ บางที่ก็ด้วยความเกรงกลัว เกรงใจ หรืออะไรหลายๆอย่างเสียมากกว่าที่จะเข้าใจจริงๆ ในฐานะที่เราแก่กว่า เป็นผู้ใหญ่มากกว่า ถ้าจะเข้าไปนั่งในใจผู้น้อยได้ ก็จะยิ่งเป็นสิ่งที่ดี บางทีการทักทายเล็กๆน้อยโดยที่เราเริ่มต้นก่อน ก็ทำให้อะไรๆดีขึ้นมาเยอะ อย่าไปคิดว่าเราเป็นพี่ น้องต้องเข้ามาหาเสมอไป อาจารย์ผู้ใหญ่หลายๆท่านที่รพ.หาดใหญ่ก็ทักทายเด็กๆก่อน หรือแม้กระทั่งพนักงานทำความสะอาด โดยสอนเราเสมอว่า มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันนะกับการที่ผู้น้อยทักก่อน ตั้งแต่นั้นมา เราก็พยายามที่จะเข้าหาน้องๆหรือคนที่จะพูดว่าอยู่ล่างเราก็คงดูไม่ดีนัก แต่ก็เป็นอะไรที่ประมาณนั้น

     สำหรับความประทับใจน้องๆรุ่นนี้ก็คือ น้องหน้าตาดี อิอิ ไม่ใช่แล้ว.... น้องตั้งใจทุกครั้งเลยอ่ะที่เราเข้าไปดู หรือเพราะว่าเป็นเรานะ เลยตั้งใจ จริงๆก็คงเป็นรุ่นสุดท้ายแล้วจริงๆแหละที่จะลงไปซ้อมให้แบบนี้ ขอบคุณนะที่ตั้งใจเต้นเพลงที่พี่คิดให้อย่างดีที่สุด เต้นได้สวยมากเท่าที่พี่เคยเห็นเลย คิดถึงนะเด็กๆ

blog ที่รัก

     ตอนนี้กำลังเรียนศัลย์ปีห้าอยู่ ใกล้ลงแล้วล่ะ อีกประมาณ 2 สัปดาห์

เรียน วิสัญญี ศัลย์Uro ศัลย์เด็ก ศัลย์plastic ศัลย์neuro แล้วก็Genศัลย์อีกวันนึง ห้าห้ห้า จะวนเพื่อ????

 

เฮ้อ... ยิ่งอยู่นาน ยิ่งเจอปัญหาจี๊ดๆกับเพื่อนหลายคนแฮะ เซ็งๆเหมือนกัน

รู้หรอกว่าเรียนเก่ง แต่ว่าช่วยมีความรับผิดชอบสักนิดได้ป่าวอ่ะ แบบว่าอย่าทำให้คนอื่นเค้าเหนื่อยไรงี้ไง

 

เหนื่อยใจว่ะ แล้วนี่นะ ถ้าเป็นExt. คงจะยิ่งลำบากน่าดูชม เฮ้อ...

 

ช่วงนี้ก็เข้าไปวุ่นวายกับวงศาคณาลีดส์อีกแล้ว น้องๆไม่มีครายคิดท่าให้เรย สรุปลงไปเป็นช้านอีกต้องช่วย

หมดเวลาไปกะซ้อมน้องต่อท่าน้อง สองคืน เหนื่อยนะ แต่มีความสุขจัง อุตส่าห์รีบเคลียร์ งาน เพื่อเข้าไปหา

ไม่รู้ว่าเด็กๆจะเข้าใจบ้างหรือเปล่า คงตั้งใจเต้นกันบ้างไรบ้าง ไม่รู้ว่าจะได้ไปดูน้องแข่งป่าวอ่ะ ฮือ... แบบว่า

งานเยอะง่ะ ใกล้สอบแล้วด้วย แต่ก็อยากไปชื่นชมผลงานตัวเองบ้างไรบ้างนิ

 

วันนี้ต้องไปอยู่เวรอีกแระ อีอาร์ เหนื่อยว่ะ กว่าจะได้ลง ตั้ง5-6ชั่วโมง อยากไปนั่งหาอะไรชิลๆกินบ้างไรบ้างนั้น

แต่ไม่มีเวลาเรยง่า เจ้โจ๊ก หาเวลาไปกันหน่อยจิ พี่อิงก็ไม่อยู่แฮะ ไม่ครบองค์อีก เฮ้อ....

 

สู้เค้านะเคทาโร่คุง อนาคตก็ยังมีอะไรดีดีรออยู่แหละ

blog ที่รัก

     อาจารย์ ประดิษฐ์ ใจดีอย่างประหลาด

     พี่ป้อง ก็ยังเย็นชาอย่างไม่รู้เบื่อ

     เพื่อนในสาย ก็ยังพอโอเค

     แต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้ เกลี๊ยด เกลียด Ortho

     พยายามที่จะไม่มีอคติแล้วนะ แต่ก็ยังไม่แฮปปี้กับการเรียนเลย เรียนมาได้สองวัน เหมือนสองปี การบ้านมากโข แต่ก็ไม่รู้จะหาคำตอบจากไหนดี ห้าห้าห้า ไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนยังทำเหมือนไม่รู้จักกันวะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งๆที่เค้าเองก็ออกจะเป็นที่รักของใครหลายๆคน แล้วไมกะเรา ทำเป็นชาเย็นจัง

 

     อยากทำรายงาน แต่ยังไม่มีอารมณ์ กลัวคนไข้D/C จังเลย คิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ระหว่างอยู่เวรดีกว่า อิอิ ทำอย่างไรให้มีความสุขกับปัจจุบันอ่ะบอกหน่อยสิ

 

     ใกล้จะประกาศผล สูติแล้ว เห็นอาจารย์ประภา ก็นัดวันพรุ่งนี้ กลัวจะเป็น 1 ใน 8 คนที่ตกจังเลย แง้.... เครียดว่ะ

 

     เวลาเครียด มันจะทำอะไรไม่ถูก จะง่วงนอนตลอดเวลา อยากนอน หายไปจากโลกความเป็นจริงที่ยืนอยู่ แต่ก็ทำไม่ได้นี่นา เศร้าเหลือเกิน คุยกะพ่อ น้ำตาจะร่วงอีกแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ล่ะ แง้... หดหู่กับการเรียนหมออีกแล้ว

blogที่รัก

     ตอนนี้ลงกองสกินแล้วอ่ะ แย่ว่ะไม่อยากไปเรียน ออโถเลย จะเป็นข้อดีหรือข้อเสียนะที่ได้เจอกับพี่ป้องอีกครั้ง ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา ไม่ได้เหมือนเดิมอย่างที่เคยรู้สึก อีกแล้ว ช่วงนี้สับสนว่ะ ทำใจไม่ถูก มีคนเข้ามาในชีวิตเยอะแยะไปหมด แต่ก็นะ แต่ละคนที่เข้ามาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราเกินไปกว่า เพื่อน พี่ น้อง อะไรเทือกนั้น เอาก็เอาวะ

     วันนี้เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไปบอกรักพี่ณัฐ บ้าว่ะ แต่ก็ขำๆอ่ะ เหมือนระบายความในใจมากกว่า ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนะ อันที่จริงที่บอกก็แบบว่า มันอัดอั้นน่ะ ไม่บอกก็ไม่ได้จะจุกอก เป็นGURDเสียเปล่าๆ แอบชอบหลายคนเหมือนกันนะ แต่ไม่กล้า กลัวแห้วว่ะ ต่ายบอกว่าความรักทำให้เจ็บปวดเสมอ มันก็จริงนะ เราก็เลยกลัวเจ็บเอาเสียมาก

     อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สอบ และ อาทิตย์ที่เค้ารับปริญญากัน หมดไปหลายตังค์ และเปลืองตัว เปลืองเหงื่อมาก เหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการเดินหาพี่ หาเพื่อนในแต่ละคณะ วุ้ยเยอะจริงเชียว แล้วปีที่เรารับจะมีใครมาหรือเปล่านะ คิดๆดู สงสัยถ่ายกันเองแน่ๆเลย ที่จริงก็หลายคนอยู่เป็นสิบเลยอ่ะ ทับ4 ที่จบพร้อมกัน ยินดีกับเพื่อนๆที่จบปีนี้ด้วยแล้วกัน แม้จะทำเอาเราเกือบอ่านหนังสือไม่ทันชาวบ้าน แต่ก็รู้สึกดีใจ (เหมือนตัวเองรับเองเลย) เพื่อนๆพี่ๆที่ชมรมก็รับกันมากมาย ยินดีกับทุกๆคน

     อันที่จริงเรื่องน่าเสียใจก็มีเหมือนกัน ก่อนรับปริญญา แม่พี่บิ๊กเสีย เลยอดมารับ อาศิริก็เสียเหมือนกัน วันเดียวกันเลย น่าสงสารกุ๊กกิ๊กแฮะ ใจจริงก็อยากไปอ่ะ แต่ว่า ไม่รู้จักใคร ไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย พูดตรงๆนะ ข้อเสียของการมาอยู่ที่นี่เราจะรู้จักคนอื่น มากกว่าญาติของเราเอง โตมาด้วยสิ่งแวดล้อมที่ไม่ใช่ครอบครัว ก็เป็นเรื่องลำบาก เราจะสนิทกับญาติอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นเอง ก็เป็นเรื่องที่แย่ และน่าเศร้า อีกอย่าง พ่อกับแม่ชอบไปสัญญาโน่นนี่ว่าเราจะอย่างนั้นอย่างนี้ โดยที่เราไม่ได้รับรู้มาก่อนเลย เซ็งว่ะ

     กลับมาถึงเรื่องของหัวใจกันบ้าง.... แห้วบ่อยจัง ชอบใครก็ต้องมีคนชิงหน้าจีบไปหมด หรือไม่ก็ ไม่สนใจเรา เอิ๊กๆๆ บอกแล้วว่า เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนที่ดี พี่ที่ดี น้องที่ดี แต่ไม่น่าจะเป็นแฟนของใคร ตลกมั๊ยเคยชอบน้องคนนึงเมื่อนานมากแล้ว ตอนนี้กำลังกิ๊กกับคนที่เราแอบเล็งในปัจจุบัน ตลกจัง แล้วบรรดาคนที่เราชอบ ก็พากันกปฏิเสธหมด แต่โทรมาหา คุย โน่นนี่นั่น แต่ว่า...เวลาที่เราเหงากลับไม่มีใครโทรมา จะโทรมาก็ตอนที่เราแสนยุ่ง นั่นแหละโทรกันมาจัง วุ่นวายได้โล่ห์ในแต่ละที เอาแน่อะไรไม่ได้แฮะ ยิ่งใกล้ชิดกันมาก ก็ยิ่งหวั่นไหว แต่ต้องทำใจเพราะ มันเป็นไปไม่ได้

     กับพี่ชายที่แสนดีคนนึง ก็ต้องพยายามไม่คิดอะไร (คิดไม่ได้ก็พี่เค้ามีแฟนแล้ว) แต่ว่ายิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งที่จะหวั่นไหว ไม่เข้าใจตัวเองเลย บ้ามาก รู้จักกันมาห้าปีไม่ยักกะเป็นไร แล้วไมวะจู่ๆถึงได้หวั่นไหว ช่วงนี้รู้สึกอ่อนไหวง่ายจังเลิกคิดดีกว่า ไม่เอาแล้ว อยู่คนเดียวก็ได้

blog ที่รัก

     ช่วงนี้เรียนสกินแหละ แปลเป็นไทยอย่างไฮโซ ก็ตจวิยา ฟังดูแปร่งๆหู แต่ก็สบายดีนะเมื่อเทียบกับพวกที่เรียน ortho หัวใจว่างๆเช่นเคย ไม่มีคนสนใจ แม้ว่าจะสนใจคนอื่น แต่ก็...ไม่มีใครสนใจเราเลย แง้.... แต่ก็เริ่มชินแล้วละกับการที่เป็นแบบนี้

     เออนี่.... เราไปเรียนไวโอลินมาด้วยแหละ ตอนนี้พ่อซื้อไวโอลินมาให้ด้วยเครื่องนึง สุดยอดเลยทีเดียว ทั้งๆที่เล่นไม่ค่อยจะเป็นสักเท่าไหร่ แปลกว่าทำไมงานนี้ถึงได้เป็นพ่อบุญทุ่มแบบนี้นะฮึ ไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยอ่ะ สองอาทิตย์นี้พ่อกับแม่มาหา อยู่บ่อยๆ เอาเหอะ นานๆทีเนาะ

     สัปดาห์แรกที่เรียน ดนตรีอ่ะ ช่วงelective ก็ได้มีโอกาสไปช่วยงาน นาฏยรสบทละคร ซ้อมดนตรีดึกดื่นทุกคืน แต่ก็ได้หนุกหนานกับพี่ๆ อีกหลายคน ว้าวๆๆๆ ชอบจังเลย เหนื่อยแต่ก็สนุก แถมได้ตังค์อีกต่างหาก รวมๆจ๊อบทั้งหมดสองสัปดาห์ทั้งไปช่วยตรวจสุขภาพเด็กทั้งดนตรี ก็เบ็ดเสร็จ 1800 บาท อิอิ ดีจัง หาตังค์เองได้ด้วยนะฮึ แจ่มอ่ะ  จนบัดนี้ยังไม่ได้ใช้ตังค์ที่หามาเลยล่ะ

 

ใกล้จะต้องไปออกโอพีดี สกินแล้วล่ะ ฮึบ ฮึบ สู้โว๊ย