ถึงพี่ชายที่แสนดี
ไม่รู้ว่าพี่เบิร์ดจะเปิดอ่าน message อันนี้เมื่อไหร่ แต่คิดว่าคงจะเป็นตอนที่ก้องกลับไปหาดใหญ่แล้วมั้ง...
เดือนนิดๆที่ผ่านมา ที่ก้องได้รู้จักกับพี่เบิร์ดมากขึ้น ก้องอยากจะขอบคุณพี่ชายคนนี้มากๆ ก้องอาจจะไม่ใช่น้องที่น่ารักสักเท่าไหร่ (อันนี้ก้องคิดเอาเองนะ)แต่พี่เบิร์ดก็ดูแลน้องคนนี้เป็นอย่างดี (อันนี้ก็รู้สึกเองเหมือนกัน)สำหรับก้องพี่เบิร์ดเป็นพี่ที่niceมากๆ ทำได้ไงอ่ะ ยิ้มตลอดเวลามองเห็นป่าวก็ไม่รู้ตาแทบปิดอิอิ ล้อเล่น ขอบคุณที่พาก้องไปซ้อนมอเตอร์ไซค์เที่ยวไชยา จริงๆก็อยากซ้อนบ่อยๆอ่ะ แต่เกรงใจ เอิ๊กๆ สอนอะไรตั้งมากมาย ให้ก้องรบกวนอยู่บ่อยๆ (คือก้องไม่รู้ว่าจะรบกวนใครดีอ่ะระหว่างพี่บอลกับพี่ป๊อก เหอเหอ)ก้องคงไม่ใช่เด็กที่เรียนเก่งที่จะเข้าใจอะไรง่ายๆ ที่ผ่านมาเลยเหนื่อยพี่เบิร์ดแย่เลย ตอนอยู่ไชยาก็อยากคุยบ่อยๆเหมือนกันนะแต่ว่าเกรงใจอ่ะ เห็นทำงานเหนื่อยๆ แต่ตอนนี้กลับแล้ว ยังไงก็ไม่ได้คุยอยู่ดี มานั่งเสียดายทีหลังตลกจัง
ใจหายอ่ะ ต้องกลับแล้ว...ไกลเนาะ คงคิดถึงพี่เบิร์ดแย่เลยเจอกันเกือบทุกวันกลับไปก็ไม่ได้มาราวด์ด้วยกันอีก ต้องไปราวด์กะใครก็มะรู้-_-" ไม่ได้เห็นรอยยิ้มตาปิดแบบนี้อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้จะได้เจอกัน ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมถึงไม่อยากกลับ แต่ก็คงจะต้องกลับอ่ะนะ
คงยังไม่ลืมกันก่อน หากเจอกันวันหลังนะครับ จริงๆก็อยากจะโทรหาบ่อยๆแหละแต่ก็เกรงใจกลัวรบกวนแล้วก็ก้องไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์ด้วยเพราะมันไม่เห็นหน้าคุยไม่ได้อรรถรส คุยมากไป เด๋วจะหาว่าก้องเวิ่นเว้อ เอาเป็นว่าถ้าออนเอ็มเจอกัน ถ้าสะดวกตอบก็ตอบแล้วกันนะครับ คงได้คุยกันบ้างอะไรบ้าง ดูแลตัวเองด้วยนะครับ เป็นห่วง

รักพี่ชายคนนี้มากมาย
น้องก้อง

 

จากนั้นไม่นาน ก้องก็ได้รับตอบจากพี่ชายที่แสนดีคนนี้

 

หวัดดีครับ ...น้องก้อง
ก่อนอื่น พี่อยากจะขอขอบคุณในความรู้สึกดี ๆ และความห่วงใยต่างๆ ที่น้องมีให้พี่ตลอดมานะครับ ทุกสิ่งที่น้องทำให้พี่ พี่ก็ยินดีที่จะรับไว้นะ พี่เข้าใจความรู้สึกน้องนะ แต่ตอนนี้ พี่เองยินดีที่มีน้องก้องเป็นน้องพี่อีกคนนะ พี่เองไม่อยากให้น้องถลำลึกกับความรู้สึกต่างๆ ที่มีมาให้พี่นะ เพราะพี่อยากให้เป็นเพียงพี่น้องกันจริงๆ และพี่เองก็ไม่เคยคิดสิ่งใดเกินไปกว่านั้นนะครับ ข้อความต่างๆ ที่น้องพิมพ์ส่งมาให้พี่ทั้งทาง hi5 และ message นั้น พี่ไม่อยากให้มันแฝงความรู้สึกที่เกินไปกว่าความเป็นพี่น้องน่ะครับ หวังว่าคงจะเข้าใจนะ พี่ไม่อยากให้คนอื่นมองก้อง และตัวพี่เองไม่ดีเลยนะ
พี่คิดว่า อนาคตของน้องเองยังคงต้องเจอใครๆ อีกมากมาย ที่น้องอาจจะรู้สึกดี และคบกันไปได้นานๆ นะครับ ไม่อยากให้น้องมาติดอยู่กับความรู้สึกที่รบกวนจิตใจแบบนี้ไปตลอดนะครับ
สุดท้ายพี่ ขอขอบคุณกับทุกสิ่งที่น้องมีให้ตลอดมานะครับ
และขอให้น้องก้องประสบแต่ความสำเร็จในชีวิตภายภาคหน้าด้วยนะครับ
ได้ทำ และได้เป็นอย่างที่หวังไว้นะครับ เป็นกำลังใจให้นะครับ
และที่สำคัญ ดูแลตัวเองดีดีด้วยเช่นกัน
.
.
.
โชคดีนะครับ

 

ผมไม่อยากเปลี่ยนแปลงให้มันเป็นอย่างอื่นเลย โดยเกิดจากเงื่อนไขที่ผมสร้างมันขึ้นมา เหมือนอย่างคนอื่นๆที่ผ่านมาและผ่านไป ผมก็ขอแค่ได้รัก...แค่นั้น ผมไม่รู้ว่าหลังจากนี้เรายังจะเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าพี่ชายคนนี้ก็คือพี่ชายของผม คงไม่มีวันเป็นอย่างอื่น หวังว่าอะไรๆคงจะไม่แย่ลง แต่ผมก็ชินแล้วล่ะกับบทเรียนเหล่านี้ ผมไม่น่าเลย ทุกอย่างผิดที่ผมเองผิดที่ผมแปรเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่าง ผิดที่ผมเองที่สร้างเงื่อนไขของความรู้สึก ถลำลึกลงไปมากกว่าคำว่าพี่น้อง พยายามทำให้เค้ารับรู้ ผมอยากบอกว่าผมเสียใจ พลาดแล้ว...

blog ที่รัก

     ตลอดเวลาที่อยู่ที่ รพ. ไชยานี้มีความสุขมากทั้งจาก พี่หมอ พี่พยาบาล พี่เจ้าหน้าที่

ที่คอยช่วยเหลือเราอยู่ตลอดเวลา ก็พลอยทำให้เราได้มีความสุข ไม่เหงา เรียนรู้เรื่องราว

ต่างๆอย่างครบครัน

     ความอบอุ่นใจ อย่างที่ไม่ได้รู้สึกอย่างนี้มานานแล้วนะ จากนี้ไปคงเหงาแย่เลย

ขอบคุณคนดี พี่ชายคนใหม่ ที่เรารู้สึกว่า เค้าเป็นพี่ที่น่ารักมากๆอีกคนหนึ่ง ยิ่งได้รู้จัก

ก็ยิ่งทำให้เรารู้สึกดี หวั่นไหวบ้างอะไรบ้าง แต่ก็นั่นแหละ เราไม่สามารถที่จะแสดงออก

อะไรไปได้มากกว่านี้แล้ว ขอแค่นี้ก็เพียงพอ เท่านี้ก็มีความสุขแล้ว ขอบคุณที่ทำให้เรา

ได้รู้จักคนดีดีอีกครั้ง แม้จะไม่มีโอกาสได้เป็นคนพิเศษ แต่ก็ขอให้พี่คนนี้เป็นคนพิเศษ

สำหรับผมตลอดไป

     ไม่รู้นะว่าในอนาคตเราจะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือเปล่านะ ถ้ามีโอกาสก็ดี อยากบอก

อยากพูดอะไรที่มันค้างคา แต่ก็ไม่กล้าอ่ะ 555+ น้ำตาคลออีกแล้ว บ้าจริงเชียว อีกสองวัน

ก็จะกลับ เป็นวันที่พี่ชายคนดีอยู่เวร คงไม่ได้ไปส่งอยู่แล้ว อย่าให้เวรยุ่งมากนักนะครับ

 

คิดถึงมากถึงมากที่สุด....

blog ที่รัก

     อาทิตย์นี้หนีกลับหาดใหญ่อีกแล้วล่ะ เพราะอะไรเหรอ???

เพราะว่าน้องรหัสเรารับเสื้อกาวน์และก็ยังเพียงพร้อมไปด้วย

น้องๆปี3อีกหลายคนที่เราต้องไปถ่ายรูปและแสดงความยินดี

น้องๆก็อ่ะนะ...นึกถึงสมัยที่เราจบปี3ก็ตื่นเต้นกับเสื้อกาวน์ตัวใหม่

แปลกนะแค่เสื้อตัวเดียวทำให้เกิดอะไรขึ้นอีกเยอะแยะเลย

     ส่วนเราพอได้ใส่แล้ว ก็อยากจะถอดว่ะ ภาระอีรุงตุงนัง

ไม่รู้อะไรนักหนา

 

ง่วงว่ะ นอนก่อนคิคิ

blog ที่รัก

     สวัสดีวันศุกร์ครับ ยังไม่ได้เริ่มทำรายงาน ผัดวันประกันพรุ่งมานานแล้ว

สุดท้ายคงได้ทำเอาสัปดาสุดท้ายแน่ๆเลยเชียว ห้าห้าห้า ทำใจๆ ช่วงนี้ต้อง

มาอยู่ที่ห้องคลอดล่ะ แล้วก็ดันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีเคสคลอดเลย เมื่อวานดู

เคสเดียว แล้วห้องคลอดก็เงียบต่อไป

     แต่ว่าเมื่อวานนี้ ก็ได้วนเวียนไปห้องผ่าตัด ซึ่งที่นี่เค้าก็ทำได้แค่excision

ธรรมดา เลย ได้ทำเองหนึ่งเคส เพราะว่าพี่เค้าติดเคสอยู่ที่ห้องฉุกเฉิน สนุก

แต่ก็นะ ก่อนที่จะทำเองอ่ะ เข้าช่วยพี่เบิร์ดแล้วเคสนึง เลยเหมือนซักซ้อม

ไปในตัวด้วย โชว์ฝีมือ โชคดีที่ยังมีพี่พยาบาลคอยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆตลอด

แล้วก็ผ่านไปด้วยดี เป็นตาปลาที่ฝ่าเท้าอะ แข็งเป็นบ้าเลย แต่ก็สำเร็จนับว่า

โอเคอยู่นะ

     วันนี้ก็ยังคงน่าเบื่อ วว. ห้าห้าห้า ไม่เจอหน้าอีกแล้ว เห็นว่าคนไข้HTเยอะ

มาก น่าสงสารจังเยย ได้เข้าเคส กับพี่ป๊อกด้วยอีกเคสก็เหมือนเดิมexcision

ธรรมดา แต่ว่า มันดันสุกแล้วก็แตกซะแล้ว เลยไม่ได้เอาออก ใส่drainไว้อ่ะ

 

แล้ววันนี้ก็หมดไปอีกวัน เฮ้อ...

blog ที่รัก

     สวัสดีวันจันทร์ หลังจากกลับจากการทำงานอีกครั้งที่หาดใหญ่ "งานวันเด็ก"

ก็มารพ. ไชยาอีกครั้ง อากาศหนาว อย่างบอกไม่ถูก พยากรณ์อากาศบอกว่า

ประเทศไทยจะหนาวลง2-4องศา แต่ที่มันหนาวใจนี่สิ... บอกยากอิ๊บอ๋าย

     หลังปีใหม่.... ต้องสูญเสีย พี่ชายดีดีไปคนนึง แย่ว่ะ consult พี่โอม ค่อย

ดีขึ้นหน่อย ต่อจากนี้ถ้าจะให้เหมือนเดิม พี่โอมบอกว่ามันขึ้นเอยู่กับเราสองคน

ว่าสุดท้ายแล้วจะยังไงมากกว่า คิดในแง่ดี เค้าคงไม่อยากทำให้เราลำบากใจ

คิดว่าอย่างนี้คงเป็นวิธีที่เจ็บน้อยที่สุด แต่ก็นะ...ไม่ชอบเลย

     มีคนเข้ามาในชีวิตคนนึงเข้ามาจีบอีกคนนึงเป็นคนที่เราประทับใจ แต่ทั้งสอง

ไม่ใช่คนคนเดียวกัน แย่ว่ะ ลำบากจิตเนาะคนเรา นังวอลซ์บอกว่า เลิกหาแฟน

แล้วอยู่เป็นโสดดีกว่าสบายกว่าเยอะเลย มันก็ดีแหละ แต่แกไม่ได้อยู่เป็นเพื่อน

เราตลอดนี่หว่า มันก็ต้องมีเหงาบ้างอะไรบ้าง

     สับสนโว้ย... อากาศยิ่งหนาว คนยิ่งเหงา ดีนะที่ภาคใต้ไม่มีแม่คะนิ้ง ไม่งั้น

ตื่นขึ้นมาอาจจะมีแม่คะนิ้งเกาะอยู่ที่เปลือกตา บ้าจริงเชียว นี่ขนาดเราไม่ได้ทุ่ม

หัวใจทั้งหมดลงไปอย่างแต่ก่อน ม้นก็ยิ่งมีบ้างที่บอบช้ำ เจ็บแน่นๆ ห้าห้าห้า

หัวเราะ ทั้งๆที่น้ำตามันไหล

     ก็ยังดีมีคนที่ประทับใจอยู่ข้างๆ แต่แสดงออกไม่ได้ เฮ้อ... ได้แต่เก็บมันไว้

สงสารคนที่เข้ามา ดันมาไม่ถูกจังหวะ ยังทำใจให้รู้สึกแบบนั้นกลับไปไม่ได้

เข้าใจนะ แต่ขอเวลาหน่อยแล้วกัน

     หมอลักษณ์ฟันธงว่า คนราศีเราเนี่ยะ ปีนี้จะดีขึ้น เพราะปีที่แล้วเป็นปีซวย

มีแต่เรื่อง มีแต่ความเครียดเข้ามา แต่ปีนี้จะเป็นปีที่รุ่งมากขึ้น ขอให้เป็นอย่างนั้น

blog ที่รัก

    วันนี้ก็ฝนตก ไม่เข้าใจว่าจะตกอะไรกันนักหนา ไม่ให้เราได้ออกไปไหนบ้างเลยเหรอเนี่ยะ?

อืม...

 

เมื่อคืนอยู่เวร เสื้อเลอะ เลือด (แย่มาก)

วันนี้ฝนตก แต่ก็อยู่เวรไม่ได้มีโปรแกรมไปไหน (ดี)

เคสน้อย ข้อดีคือ ไม่เหนื่อย แต่ก็ เวิ่นเว้อว่ะ

กำลังคิดว่า น้ำหนักขึ้นอีกแล้ว ตัวบวมฉึ่ง ไขมันจุกคอ (แย่มาก)

ปีใหม่ ยังคิดไม่ออกว่าจะไปไหน นี่มันแย่สุดๆ

 

ชีวิต ก็ดีนะ สบายๆ ชิลๆตามประสา รพช. ได้คุยกับเพื่อนๆต่างๆรพ. ก็โอเคว่ะ

แต่คนอื่นเค้ามีเพื่อนคู่คิดมิตรคู่ใจ แต่ตรูเนี่ยะ หัวเดียวกระเทียมลีบไปหน่อย

แต่ก็สบายดี อยากทำอะไรก็ทำ ตามใจไม่เหงาเท่าไหร่ หรือเพราะว่าเป็นแค่อาทิตย์แรก

หรือเพราะว่า เราอยู่กับความเหงาจนชินเสียแล้วก็ไม่รู้เนาะ

 

อย่างที่เขียนไว้คราวที่แล้ว... ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดถึงอะไรมากมาย แถมกลายเป็นว่า

เราคิดถึงคนอื่นเสียนี่ ง่า... เหมือนเค้าจะรู้ตัว ง่า... คิดไปเองป่าววะเรา หรือเค้าพูดน้อย

เป็นปกติ แล้วเราเองก็ไม่ค่อยกล้าพูดนี่ เฮ้อ... เอาเข้าไป อย่างนี้ยิ่งเงียบกันใหญ่

แต่ก็นะ ทำงานนี่หว่า จะมีเวลามาพูดเล่นอะไรมากมายง่ะ??? เข้าใจนะก้อง

 

นอกใจหรือเปล่านะ??? เรียกว่านอกใจได้ไงฟะ ก็แหม ไม่ได้เป็นไรกันซะหน่อย

เค้าไม่ได้บอกว่าเป็นอะไรกับเรานี่นา การที่เราจะไปรู้สึกดีๆ กับคนอื่นบ้างไรบ้าง

มันก้ไม่ผิดหรอก นะ

blog ที่รัก
     สี่ซ้าห้าวันแล้วนะ ที่มาอยู่ที่ไชยาแบบนี้ ไกลๆกันบ้าง ห่างกันบ้าง ก็ดีเหมือนกัน ได้อยู่คนเดียวบ้างอะไรบ้าง... นึกว่าจะเหงานะ แต่สบายใจดี ทำไมไม่เห็นคิดถึงอย่างที่คิดไว้ก่อนหน้านี้เลย หรือเพราะ มีอะไรๆ ให้เราทำมากมาย เลย ไม่มีเวลาที่จะมัวนั่งเวิ่งเว้อ คิดอะไรลมๆแล้งๆ กลับไป เค้าก็คงใกล้สอบ ไม่มีเวลาคุยกันอีกแหละมั้ง ไปทำใจที่สวนโมกข์ดีกว่า ห้าห้าห้า

     วันนี้ฝนตก... แต่ไม่ยักเหงาแฮะ หรือเพราะความแปลกใหม่กับชีวิต ชวนคิดเหมือนกัน เพราะทุกที อยู่หาดใหญ่ มันไม่ไกลกันมากนี่ มีโอกาสให้ได้เจอบ้างอะไรบ้าง มันก็คิด แต่นี้ ไม่ได้เจอ ไม่เห็นหน้า ไม่ได้ติดต่อ คิดซะว่าตอนนี้เข้มแข็งขึ้นเยอะ เวลาปีเดียว ปีสุดท้าย ไม่รู้จะเป็นไงเนาะ คงห่างกันแหละ ต่างคนคงไม่ค่อยว่างตามเคย

     หาดใหญ่ไม่รู้ฝนตกมั๊ยนะ เป็นห่วงบ้างอะไรบ้าง ดูแลตัวเองแล้วกัน หนูน้อย

อยาก in love ว่ะ

ฝนตกอีกแล้วล่ะ...
     วันพ่อ ได้อยู่กับพ่อแม่ ก็มีความสุขดีนะ รักท่านมากมาย ไม่ได้ไปไหนด้วยกันหรอก แต่อยู่ด้วยกัน ใช้เวลาเกือบตลอดอยู่ด้วยกัน เพราะฝนตกออกไปไหนไม่ได้น่ะสิ อิอิ

     ช่วงนี้เลยได้มีเวลาดูหนัง... ศิลามณี ชอบศศิ กับ ชาลีมากเลย ชอบบทบาทของสองคนนี้นะ สองตอนที่ดูมาสองวัน ทำให้เราต้องเสียน้ำตาไปหลายยกเลยอ่ะ ทำไม คนคนนึง ถึงทำอะไรให้กับอีกคนได้ตั้งมากมาย ด้วยเหตุผลข้อเดียวคือ ความรัก

     จริงเหรอที่ความรักทำให้ศศิทำอะไรต่อมิอะไรให้กับชาลี ยอมแม้ชาลีจะยังรักงามแสนหลวงอยู่ ไม่เคยคิดจะหักห้ามความรู้สึกของชาลีที่มีต่องามแสนหลวง เพียงแค่ชีวิตนี้ได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้ชาลีแค่นี้ศศิก็มีความสุขมากพอแล้วล่ะ...

     ฟังประโยคนี้กี่ครั้ง ก็สะเทือนถึงทรวง ปล่อยน้ำตาร่วงเผาะๆเลยทีเดียว คนที่รักเค้าข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่งหลายๆคนคงจะเข้าใจอารมณ์ในแบบที่เรารู้สึกอยู่ตอนนี้... บางทีก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายหรอก ขอแค่รักไง ขอแค่ได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้บ้าง ให้เค้าได้มีความสุข แค่นี้ก็พอแล้ว

     สำหรับวันนี้ ดอกไม้สิบสองดอก ลูกโป่งหนึ่งลูก แต่คงได้กลับไปแค่..สองดอกกับอีกหนึ่งลูก หรือไม่ก็เหลือแค่สองดอก หรือเหลือแค่หนึ่งลูก อยากทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้ แต่ถ้าเค้าไม่เคยรู้เลยนี่ล่ะ... จะเรียกว่าควรดีใจมั๊ย หรือว่า... ควรดีใจเงียบๆของเราว่าเราได้ทำแล้ว ไม่รับรู้ก็ช่างเหอะ

    รัก....รักเธอหมดใจรู้รึเปล่า??? ไม่กล้าหรอกที่จะพูดประโยคนี้อ่ะ เอาเป็นว่า อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆอย่างนี้ต่อไปดีกว่า ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้ อีกหน่อย คงจะมีความห่างเหินเกิดขึ้นอีก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่เคยต้องการเลย ความรู้สึกดีดีที่เรียกว่ารักเนี่ยะ...มันห้ามยากจริงๆเลย

ปล.เป็นห่วงกันบ้างสิ

blogที่รัก

     พี่ชายคนดีของเราหายไปไหนอีกแล้ว วันนี้มีแต่เรื่องราว... ไหนพี่ชายเคยบอกว่า ถ้าไม่ชอบอะไรก็จะไม่ทำอย่างนั้น แต่ทำไมตอนนี้พี่ชายกำลังทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับที่พี่ชายพูดล่ะ พี่ชายเคยบอกว่า ไม่ชอบความเย็นชาเพิกเฉยยามที่รู้ว่ามีคนมาชอบ ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง แล้วนี่อะไรที่ทำกับน้องแบบนี้ มีอะไรก็พูดกัน เคลียร์กันก็ได้ แค่คอมเม้น...นัดลอยกระทง ทำไมต้องลบด้วยอ่ะ??? เค้าไม่เข้าใจพี่ชายเลย เพื่อน ก็ใส่ไฟอีก จริงๆเราก็ไม่สมควรที่จะเอาคำพูดเหล่านั้นมาคิดหรอก แต่มันก็อดไม่ได้..... เค้าไม่ใช่น้องปีสามคนนั้นนี่ที่พี่ชายจะตอบทุกคอมเม้น.... สำหรับเค้า พี่ชายคงไม่มีเวลา แม้แต่จะคุยกัน

 

พี่ชาย เค้ารักพี่ชายจังเลย แต่ยังไงพี่ชายก็คือพี่ชาย มีคนบอกว่า คนที่รักกันไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันหรอก แต่ว่าเราสามารถรักกันได้.... เป็นพี่เป็นน้องกันอย่างไรมันก็ตัดไม่ขาดหรอกนะจริงมั๊ย เค้าอยากบอกพี่ชายอย่างที่เคยบอกแหละ ว่าเค้ารักพี่ชายมักมัก เป็นห่วงด้วย......

 

เป็นหวัดเจ็บคอ ก็รักษาสุขภาพด้วยนะ....

 

 

 

 

blog ที่รัก
     สอบ osce ผ่านไปแร้ว ตกไป 2 station ฮือ...เศร้าว่ะ ภาวนาว่าที่เหลืออย่าตกอีกเลยเหอะ รับไม่ได้แล้วครับ ต่อด้วยการอยู่เวรวันสอบ แล้วก็เป็นเวรสุดท้ายของเราแล้วด้วยนะ อิอิ ดีใจจัง โอ้ว...วันนี้ที่ ER ตำรวจที่มาบันทึกคดี หน้าตาดีมักมัก ไม่ไหวแล้ว อย่างกะพระเอกหนังไทย หน้าตาคมเข้ม เอิ๊กๆ ขนลุกซูชัน

     วันเสาร์ 23 สิงหา 2551
     วันนี้ไปดูโขนดูละคร อิอิ ที่หอประชุมนานาชาติ (สร้างใหม่ ไฮโซได้โล่ห์) เป็นเรื่องรามเกียรติ์ รวมๆตอนต่างๆที่เกี่ยวกับทศกัณฑ์ นานได้อีกครับ ดูตั้งแต่ทุ่มครึ่ง จนสี่ทุ่มครึ่ง พิธีกร ร่ายอะไรมากมายยาวเหยียดคนเดียวประมาณเกือบชั่วโมง ที่จริงเอาเจ๊แกมาบรรยายไปพลางๆระหว่างนักแสดงแต่งตัวก็ได้ จะได้ไม่ต้องรอนานเยี่ยงนี้ ทั้งนักแสดงและคนดู
     สนุกมากเลยอ่ะ...ดูดดื่มกับสุนทรียศาสตร์แห่งนาฏยรสและคีตรส กำซาบสุดๆ น้องๆคณะก็แสดงกันเยอะแยะเลยแฮะ ดีใจจังเจอน้องๆเยอะเลย เจอพี่ๆน้าๆนักดนตรีด้วย อบอุ่นมากๆเลยครับ
     "น้องดล" น้องรหัสนังฝน ธัญญ่า อือ....น่ารักมากเลย ตั้งแต่รู้จักกันครั้งแรกที่รำจับนางกับแจงเดือนที่แล้ว วันนี้น้องก็แสดงเหมือนกัน อัธยาศัยไมตรีดีเว่อร์เช่นเคย แต่ก็อดที่จะพาซื่อหน่อยๆไม่ได้ตามประสาเด็กปีหนึ่ง หน้าตาคล้ายๆกับไปป์เลยอ่ะ -_-" แต่ก็น่ารักดีนะเอิ๊กๆ ป่าวๆๆ แค่ชื่นชม ไม่ได้คิดอะไรหรอก...
     คนที่คิดอะไรนี่สิ...สงสัยมันอยู่ในจิตใต้สำนึก ลึกไปนิดนึง ทำเอาเก็บไปฝันเลยอ่ะ... ฝันเห็นตลอดทั้งคืนเลยครับ...คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ เราเองก็ไม่รู้เป็นไร ทั้งๆที่วันนีทั้งวันก็ไม่ได้คิดถึง แต่กลับฝันถึงแต่พี่ชายคนนี้บ้างพิลึก...ห้าห้าห้า ฝันว่าอะไรเหรอ บ๊องจัง เค้าดันเมา เมา อ้วก แล้วตูต้องเป็นคนคอยดูแลเช็ดอ้วก แถมอ้วกใส่ตูอีก แต่ในฝันก็ช่างเป็นคนที่แสนดีดูแลพี่ชาย ไม่บ่นสักคำ....สุดท้ายเค้าก็บอกว่า รักเราอ่ะ แต่ไม่กล้าพูด (ตามประสาคนเมาแล้วเพ้อน่ะ เหมือนในหนังเลย) ฝันว่าอยู่ด้วยกัน จนเราตื่นตอนเช้าเลยเพิ่งรู้ว่า...ตูฝันนี่หว่า แหะๆ

แมวถามว่าจะเลือกใครดี ระหว่าง
๑. คนที่เรารักแต่เค้าไม่ได้รักเรา
๒. คนที่รักเราแต่เราไม่ได้รัก
๓. คนที่เรารักแล้วเค้าก็รักเรา แต่เรารักเค้าน้อยกว่าคนในข้อ๑.

คนเราที่เรื่องมากเนาะ...ถ้าเป็นเราเหรอ
     เมื่อก่อนคงเลือกคนที่เรารัก นั่นแหละ แล้วก็รักบ้าบอไม่มองใคร แค่ได้รัก คนนี้คนเดียวจนผ่านไปหลายปี มองข้ามคนที่มาชอบเรา ปฏิเสธทุกคนที่เข้ามา บอกว่าเรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว อ่าฮะ
     แต่ถ้าเป็นตอนนี้คงเลือกข้อ๓.อ่ะนะ ถ้าไม่มีข้อนี้ก็เป็นข้อ๒. พอแล้วล่ะกับความรักที่ลมๆแล้งๆ การที่เราได้พิสูจน์อะไรในตัวคนที่รักเรา มันทำให้เรา รักเค้าได้เหมือนกัน เพราะเราได้มองเห็นอะไรดีดีในตัวเค้าไง ที่ผ่านมา เราก็พลาดโอกาศดีดี ไปหกปี กับคนสองคน ทั้งๆที่เค้าไม่ได้คิดอะไร รังแต่จะทำให้เราห่างเหินด้วยซำไป... เฮ้อ...บ้าจังก้องเอ๊ย

Blog ที่รัก

                ที่แล้วๆมา เริ่มทำใจได้แล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ให้กันมา เค้าย้ายไปอยู่เด็กแล้ว เป็นที่ที่เราไม่ต้องเดินผ่าน ไม่ต้องเจอหน้า มันทำให้เราลืมได้เร็วเหมือนกันเนาะ เอาล่ะ....

 

ทีนี้มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ...

                การที่จู่ๆคนคนนึงหายไปจากหัวใจ ก็ย่อมที่จะรู้สึกได้ถึงความโหวงเหวง จริงมั๊ย???? เราเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกันนะ เวลาขาดอะไรไป แต่ก็พยายามครับ พยายามที่จะรื่นเริง หาเรื่องอื่นมาใส่หัวแทน ก็พอที่จะช่วยได้ไม่น้อย ด้วยคนนี้ยังไม่ได้ผูกพันอะไรกันมากด้วยแหละ ก็เลยทำใจได้เร็ว ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่มีความผูกพัน อย่างบอกไม่ถูก เลยต้องใช้เวลานานน๊านนาน กว่าจะลืม หรือทำใจได้

                สนิทใจแล้วครับ.... แค่มีบ้างที่ เสียดาย อุตส่าห์ได้รู้จักกันแล้วเชียว กลายเป็นว่า ยิ่งห่างกันมากขึ้น อยากหัวเราะนะ แล้วก็อยากร้องไห้ไปด้วยกัน บ้าพิลึก แต่ก็ผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ แม้ว่า มีบ้างที่เพลงรักอกหักจะสะกิดรอยแผล อยู่บ่อยๆ

            แต่ว่าตอนนี้ก็มีอะไรมาทำให้รู้สึกดีๆ กระชุ่มกระชวยอยู่บ้าง อย่างพี่ชายดีๆสักคน เป็นคนเดียวที่ ไม่เคยทิ้งช่องว่างให้ห่างกันเหมือนคนอื่นๆ ไม่ได้ใกล้มากขึ้น แต่ก็ไม่ได้ห่างออกไปเหมือนกับคนที่ไม่รู้จัก น่ารักเสมอต้นเสมอปลาย สี่ปีแล้วอ่ะ....ยังน่ารักอยู่เลย เคยชอบตอนปีหนึ่งนะ ชอบได้ประมาณ 2 ชั่วโมง ห้าห้าห้า ดูแล้วลาวไปนิดนึง คิคิ แต่โอเคเป็นพี่ที่แสนดีอย่างนี้แหละ ไม่ได้คิดอะไรมาก วันนี้กลับบ้านที่ศรีสะเกษไปแล้ว ไม่รู้ถึงยังป่านนี้ โทรไปแค่ตอนออกเดินทาง จริงๆอยากกินกาละแมเหมือนกัน แต่เกรงใจ เห็นว่าต้องไปภูเก็ตต่อ ไม่รู้ว่าจะไปช่วยกู้เขาพระวิหารกับเค้าหรือเปล่า ห้าห้าห้า ล้อเล่นค้าบ

                วันนี้ออกเดตอีกแล้วล่ะ ไปกะน้องเท็น ตามเคย ด้วยความเบื่อ ทำรายงานortho อืม ด้วยอารมณ์ต้องทำเลยเขียนไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่เสร็จเสียที บิวท์อารมณ์ไม่ขึ้นอ่ะ เลยออกไปขับรถเล่นกินลม กินอาหารญี่ปุ่นที่ร้าน “คิคิโกะ” แย่จัง.... ที่กิ๊กของแต่ละคนไม่ว่างเลย ต้องมากินข้าวกันสองคน ไม่เป็นไรวันหลังค่อยพากิ๊กมาด้วยจะได้เป็นสี่คน ห้าห้าห้า กินเสร็จก็ว่าจะกลับแล้วนะ แต่... ไปตะลอนกันต่อ จนเจอร้านกาแฟเปิดใหม่ แถวๆจุติ coffee prince ร้านก็โอเคอยู่ แต่ว่าตกแต่งน่าจะยังไม่ค่อยสมบูรณ์นะ ดูโล่งๆไปนิด แต่กาแฟก็โอเค เค้กก็ใช้ได้เหมือนกัน...

                มีความสุขอีกหนึ่งวัน พรุ่งนี้จะไปปลูกป่ากันแหละ คงตัวดำกลับมาน่าดู อิอิ

blogที่รัก

     ตอนนี้เราย้ายวอร์ดแล้วนะ ไปอยู่ศัลยกรรมหญิง 520 สบายมากมายตอนนี้ ว่างเหลือหลาย

 

เธอรู้มั๊ยตอนนี้มีเรื่องไม่สบายใจอีกแล้วนะสำหรับการอยู่ศัลย์ ก็ดูดิ ...ทำหัตถการที่ไร มือสั่น

 

เป็นเจ้าเข้าทุกทีเลย วันนี้ก็เหมือนกัน อยุ่เวรER เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ เย็บแผลเคสที่สี่

 

มืออย่างสั่นอ่า สั่นมากๆเลยนะ สงสารคนไข้อ่า เราไม่อยากจะเย็บแผลคนไข้เลยให้ตายสิ

 

     ต่อไปแล้วเราจะทำยังไงนะ จะลงศัลย์ สอบ OSCE จะผ่านหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฮือ... นับวันมีแต่จะ

 

เครียด แล้วก้เครียดมากขึ้น ทำไมฟะเนี่ยะ???? เซ็งโว้ยยยยยย

 

 

blog ที่รัก

     อ่า...เวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว อันที่จริงกำลังปั่นรายงานฉบับแรกของวอร์ดศัลย์อยู่น่ะ

แต่ว่านะ ขอมาอัพเสียก่อน พรุ่งนี้อยู่กับ พี่ๆเป็นวันสุดท้ายแล้วนะ ทั้งพี่แบ๊ต พี่เน้ง พี่สด พี่ๆน่ารัก

กว่าที่เราคิดไว้เยอะ อย่าพี่แบ๊ต ก็ใจดีเกินคาด อ่ะๆ สอนมากมายทั้งพี่เน้ง และพี่สดด้วย ขอบคุณ

นะครับ พรุ่งนี้จะย้ายไปวอร์ด520 แร้วนะ คงจะดีขึ้นๆ

 

     เค้าจะย้ายไปอยู่เด็กแล้วนะ... อีกไม่กี่วัน เค้าจะลาไปรับปริญญาแล้วด้วย คิดถึงอ่ะ ยิ่งช่วงนี้

ไม่ค่อยได้เจอเลย อ้อ...แต่อยู่ศัลย์ดีอย่างคือมีโอกาสได้เจอกันที่ERเป็นบางวันแล้วแต่ดวง

ลืมไม่ได้ซะที.... รีบๆห้ามใจดีกว่า เด๋วจะเป็นไปมากกว่านี้นะเรา...

 

     วันนี้อยู่ORกว่าจะได้กินข้าวก็บ่ายโมงแล้วอ่ะ เศร้ามาก ฮือ...

 

คิดถึงหัวเหม่งค้าบ

 

     เมื่อคืนนี้อยู่เวร ER อยู่วันแรกก็ได้เย็บแผลแล้ว เพิ่งเรียนเย็บไปแค่วันเดียว

 

 

     วันนี้จะเข้าไปมอ.ล่ะ ไปเยี่ยม อา ศิริ เป็นCAเห็นแม่บอก แต่ก็ตามประสาแม่

 

     นัดนังวอลซ์กินส้มตำด้วย นังนี่พอได้ทีช้านไปก็สั่งทันที "ไหนๆแกก้มาแล้ว ฝากซื้อ

 

     เออนี่ เคยบอกหรือยังว่า มีพี่extern คนนึงน่ารักดี อิอิ แรกๆมาอยู่รพ.หาดใหญ่

 

 

     ไปเข้าดูhi5 ของเพื่อนหลายคน เค้าถ่ายรูปเตรียมรับปริญญากันแล้วว่ะ แล้วเราล่ะ

 

เครียดเนาะเป็นหมอเนี่ยะ ไปแล้วดีกว่า ว่างๆจะมาอัพใหม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 blog ที่รัก

     ไม่ได้อัพตั้งนานเพราะว่ามันอัพไม่ได้ง่ะ ตอนนี้น่าจะอัพได้แร้วม้างเรยลองดู

สับสนง่ะกับชีวิต

 

อ่านNT กลัวสอบไม่ผ่าน เป็นหมอแต่ไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ ก็แปลกๆนะ

 

ไม่อยากอ่านแร้วง่ะเหนื่อย

     ตอนนี้ที่บินหลาหนึ่ง มีออร่า ประมาณพันแปดร้อยเฉดสี เฮ้อเหนื่อยแทนเรย

 

สงสารตัวเอง วันนี้ denial อีกแร้วล่ะ

 

ความรักเหรอ ไม่รู้สิจะเรียกว่าอย่างไร ได้ไพ่ ทาว์เวอร์ ง่ะ เศร้าแปลบๆๆ

     ของอย่างนี้มันก็ขึ้นกับความเข้าใจกันและกันมั๊ยนะ ถ้าหากไม่เข้าใจก็ไม่มีทาง

ที่จะอยู่ด้วยกันได้ หุหุ

 

     ไม่รู้ว่าจะราบรื่น หรือว่า เราไม่ควรจะหวังดีมั๊ยอ่า