Bonjour tout le monde.

blog ที่รัก

     อาจารย์ ประดิษฐ์ ใจดีอย่างประหลาด

     พี่ป้อง ก็ยังเย็นชาอย่างไม่รู้เบื่อ

     เพื่อนในสาย ก็ยังพอโอเค

     แต่ไม่รู้ทำไม ถึงได้ เกลี๊ยด เกลียด Ortho

     พยายามที่จะไม่มีอคติแล้วนะ แต่ก็ยังไม่แฮปปี้กับการเรียนเลย เรียนมาได้สองวัน เหมือนสองปี การบ้านมากโข แต่ก็ไม่รู้จะหาคำตอบจากไหนดี ห้าห้าห้า ไม่เข้าใจว่าทำไมบางคนยังทำเหมือนไม่รู้จักกันวะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทั้งๆที่เค้าเองก็ออกจะเป็นที่รักของใครหลายๆคน แล้วไมกะเรา ทำเป็นชาเย็นจัง

 

     อยากทำรายงาน แต่ยังไม่มีอารมณ์ กลัวคนไข้D/C จังเลย คิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ระหว่างอยู่เวรดีกว่า อิอิ ทำอย่างไรให้มีความสุขกับปัจจุบันอ่ะบอกหน่อยสิ

 

     ใกล้จะประกาศผล สูติแล้ว เห็นอาจารย์ประภา ก็นัดวันพรุ่งนี้ กลัวจะเป็น 1 ใน 8 คนที่ตกจังเลย แง้.... เครียดว่ะ

 

     เวลาเครียด มันจะทำอะไรไม่ถูก จะง่วงนอนตลอดเวลา อยากนอน หายไปจากโลกความเป็นจริงที่ยืนอยู่ แต่ก็ทำไม่ได้นี่นา เศร้าเหลือเกิน คุยกะพ่อ น้ำตาจะร่วงอีกแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ล่ะ แง้... หดหู่กับการเรียนหมออีกแล้ว

blogที่รัก

     ตอนนี้ลงกองสกินแล้วอ่ะ แย่ว่ะไม่อยากไปเรียน ออโถเลย จะเป็นข้อดีหรือข้อเสียนะที่ได้เจอกับพี่ป้องอีกครั้ง ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วนี่นา ไม่ได้เหมือนเดิมอย่างที่เคยรู้สึก อีกแล้ว ช่วงนี้สับสนว่ะ ทำใจไม่ถูก มีคนเข้ามาในชีวิตเยอะแยะไปหมด แต่ก็นะ แต่ละคนที่เข้ามาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเราเกินไปกว่า เพื่อน พี่ น้อง อะไรเทือกนั้น เอาก็เอาวะ

     วันนี้เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไปบอกรักพี่ณัฐ บ้าว่ะ แต่ก็ขำๆอ่ะ เหมือนระบายความในใจมากกว่า ตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนะ อันที่จริงที่บอกก็แบบว่า มันอัดอั้นน่ะ ไม่บอกก็ไม่ได้จะจุกอก เป็นGURDเสียเปล่าๆ แอบชอบหลายคนเหมือนกันนะ แต่ไม่กล้า กลัวแห้วว่ะ ต่ายบอกว่าความรักทำให้เจ็บปวดเสมอ มันก็จริงนะ เราก็เลยกลัวเจ็บเอาเสียมาก

     อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สอบ และ อาทิตย์ที่เค้ารับปริญญากัน หมดไปหลายตังค์ และเปลืองตัว เปลืองเหงื่อมาก เหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการเดินหาพี่ หาเพื่อนในแต่ละคณะ วุ้ยเยอะจริงเชียว แล้วปีที่เรารับจะมีใครมาหรือเปล่านะ คิดๆดู สงสัยถ่ายกันเองแน่ๆเลย ที่จริงก็หลายคนอยู่เป็นสิบเลยอ่ะ ทับ4 ที่จบพร้อมกัน ยินดีกับเพื่อนๆที่จบปีนี้ด้วยแล้วกัน แม้จะทำเอาเราเกือบอ่านหนังสือไม่ทันชาวบ้าน แต่ก็รู้สึกดีใจ (เหมือนตัวเองรับเองเลย) เพื่อนๆพี่ๆที่ชมรมก็รับกันมากมาย ยินดีกับทุกๆคน

     อันที่จริงเรื่องน่าเสียใจก็มีเหมือนกัน ก่อนรับปริญญา แม่พี่บิ๊กเสีย เลยอดมารับ อาศิริก็เสียเหมือนกัน วันเดียวกันเลย น่าสงสารกุ๊กกิ๊กแฮะ ใจจริงก็อยากไปอ่ะ แต่ว่า ไม่รู้จักใคร ไม่มีเพื่อนอยู่ด้วย พูดตรงๆนะ ข้อเสียของการมาอยู่ที่นี่เราจะรู้จักคนอื่น มากกว่าญาติของเราเอง โตมาด้วยสิ่งแวดล้อมที่ไม่ใช่ครอบครัว ก็เป็นเรื่องลำบาก เราจะสนิทกับญาติอยู่ไม่กี่คนเท่านั้นเอง ก็เป็นเรื่องที่แย่ และน่าเศร้า อีกอย่าง พ่อกับแม่ชอบไปสัญญาโน่นนี่ว่าเราจะอย่างนั้นอย่างนี้ โดยที่เราไม่ได้รับรู้มาก่อนเลย เซ็งว่ะ

     กลับมาถึงเรื่องของหัวใจกันบ้าง.... แห้วบ่อยจัง ชอบใครก็ต้องมีคนชิงหน้าจีบไปหมด หรือไม่ก็ ไม่สนใจเรา เอิ๊กๆๆ บอกแล้วว่า เราเหมาะที่จะเป็นเพื่อนที่ดี พี่ที่ดี น้องที่ดี แต่ไม่น่าจะเป็นแฟนของใคร ตลกมั๊ยเคยชอบน้องคนนึงเมื่อนานมากแล้ว ตอนนี้กำลังกิ๊กกับคนที่เราแอบเล็งในปัจจุบัน ตลกจัง แล้วบรรดาคนที่เราชอบ ก็พากันกปฏิเสธหมด แต่โทรมาหา คุย โน่นนี่นั่น แต่ว่า...เวลาที่เราเหงากลับไม่มีใครโทรมา จะโทรมาก็ตอนที่เราแสนยุ่ง นั่นแหละโทรกันมาจัง วุ่นวายได้โล่ห์ในแต่ละที เอาแน่อะไรไม่ได้แฮะ ยิ่งใกล้ชิดกันมาก ก็ยิ่งหวั่นไหว แต่ต้องทำใจเพราะ มันเป็นไปไม่ได้

     กับพี่ชายที่แสนดีคนนึง ก็ต้องพยายามไม่คิดอะไร (คิดไม่ได้ก็พี่เค้ามีแฟนแล้ว) แต่ว่ายิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งที่จะหวั่นไหว ไม่เข้าใจตัวเองเลย บ้ามาก รู้จักกันมาห้าปีไม่ยักกะเป็นไร แล้วไมวะจู่ๆถึงได้หวั่นไหว ช่วงนี้รู้สึกอ่อนไหวง่ายจังเลิกคิดดีกว่า ไม่เอาแล้ว อยู่คนเดียวก็ได้

blog ที่รัก

     ช่วงนี้เรียนสกินแหละ แปลเป็นไทยอย่างไฮโซ ก็ตจวิยา ฟังดูแปร่งๆหู แต่ก็สบายดีนะเมื่อเทียบกับพวกที่เรียน ortho หัวใจว่างๆเช่นเคย ไม่มีคนสนใจ แม้ว่าจะสนใจคนอื่น แต่ก็...ไม่มีใครสนใจเราเลย แง้.... แต่ก็เริ่มชินแล้วละกับการที่เป็นแบบนี้

     เออนี่.... เราไปเรียนไวโอลินมาด้วยแหละ ตอนนี้พ่อซื้อไวโอลินมาให้ด้วยเครื่องนึง สุดยอดเลยทีเดียว ทั้งๆที่เล่นไม่ค่อยจะเป็นสักเท่าไหร่ แปลกว่าทำไมงานนี้ถึงได้เป็นพ่อบุญทุ่มแบบนี้นะฮึ ไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยอ่ะ สองอาทิตย์นี้พ่อกับแม่มาหา อยู่บ่อยๆ เอาเหอะ นานๆทีเนาะ

     สัปดาห์แรกที่เรียน ดนตรีอ่ะ ช่วงelective ก็ได้มีโอกาสไปช่วยงาน นาฏยรสบทละคร ซ้อมดนตรีดึกดื่นทุกคืน แต่ก็ได้หนุกหนานกับพี่ๆ อีกหลายคน ว้าวๆๆๆ ชอบจังเลย เหนื่อยแต่ก็สนุก แถมได้ตังค์อีกต่างหาก รวมๆจ๊อบทั้งหมดสองสัปดาห์ทั้งไปช่วยตรวจสุขภาพเด็กทั้งดนตรี ก็เบ็ดเสร็จ 1800 บาท อิอิ ดีจัง หาตังค์เองได้ด้วยนะฮึ แจ่มอ่ะ  จนบัดนี้ยังไม่ได้ใช้ตังค์ที่หามาเลยล่ะ

 

ใกล้จะต้องไปออกโอพีดี สกินแล้วล่ะ ฮึบ ฮึบ สู้โว๊ย

blog ที่รัก

     ตอนนี้หมดเวลาไปแล้วสำหรับการelective anes และก็ pain เพราะว่าเลือกไว้แค่ 3 อาทิตย์เองอ่ะ จริงๆ2อาทิตย์ด้วยซ้ำแต่ว่าไปเปลี่ยนเพิ่มอีก1สัปดาห์ รู้สึกว่าคิดถูกเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่า ถ้าเปลี่ยนเป็น5สัปดาห์เต็มๆจะเบื่อหรือเปล่า อย่างพี่ที่เรียน maxillo ก็ต้องวนตั้ง 3 เดือนอ่ะ คงเบื่อๆเหมือนกันแหละ

     ความคิดมันก็เริ่มจะเข้ามาอีกแล้วนะว่าตกลงจะเรียนต่อด้านนี้หรือเปล่า อาจารย์ก็เข้ามาคุย คือ คนอื่นๆอ่ะทั้ง อ. สุทธิมา อ. นวรัตน์ อ. เบญจวรรณ ไม่เชิงเชียร์หรอกก แต่พูดให้ฟังเฉยๆเกี่ยวกับงานวิสัญญีว่าเป็นอย่างไร หนุกหนานหรือว่าน่าเบื่ออย่างไรก็รับๆฟังเอา อาจารย์ก็แนะๆนะว่าถ้าอยากได้ทุนวิสัญญีที่นี่ ก็ให้มาคุยกันตั้งแต่เนิ่นๆ เผื่อจะได้ เพราะว่ากว่าเราจะเรียนจบ ใช้ทุน เรียนต่อจบออกมา ก็มีอาจารย์เกษียณอยู่ดีแหละ ก็ต้องคิดและตัดสินใจแล้วอ่ะว่าจะเรียนต่อทางนี้มั๊ย หรืออยากเป็นGP ไปเรื่อยๆแล้วก็ทำตามความฝัน แต่ก็นะถ้าสมมติว่าเป็นGPแล้วต้องไปอยู่ที่ไกลๆ จะเข้ามาทำอะไรในเมืองก็ลำบากเหมือนกัน แต่ถ้าอยู่ในเมือง เงินก็น้อย ต้องตัดสินใจเอาแฮะว่าอยากได้เงินหลักแสน หรือหลักหมื่น เพราะว่าถ้าอยู่รพ.หาดใหญ่มันก็เหนื่อยเหมือนกันแหละ จากภาระงานต่างๆ แต่ก็ยังได้สอนนะ ก็อยากสอนเด็กเหมือนกันแหละ เอาไงดีหว่า แม้หัตถการไม่ค่อยเก่ง แต่ก็ต้องพยายามแหละ หวังว่าคงไหว เฮ้อ...

     พี่ทรายก็สมัครเรียนต่อ เมด ข่าววงในว่าได้ด้วยอ่ะ อิจฉาแฮะ แต่ใจก็ไม่ค่อยอยากให้เรียนต่อเมดที่มอ.เท่าไหร่ สังคมไม่ค่อยเวิร์คว่ะน่ากลัวอิ๊บอ๋าย เจ้คงไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ แต่พอถามว่าอยากเรียนที่ไหน เจ้บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน ไม่มีที่ที่อยากเรียน ต่างคนต่างปัญหาแฮะ เนอะๆๆ

 

เอาล่ะก็ต้องแก้กันต่อไป หวังว่าอนาคตคงมีสิ่งดีดีขึ้นมาบ้าง

blog ที่รัก

     วันนี้เป็นวันวิชาการของคณะล่ะ อาจารย์อัมพร ให้หยุดมาฟังด้วย ใจดีจัง แบบว่ามาฟังกับอาจารย์อ่ะนะ จริงๆแล้วตอนเช้าแทบไม่มีเรื่องน่าฟังเลยสักเรื่องเดียว หรือว่าเราออกไปฟังตอนเที่ยงอย่างเดียวดีนะ

     มาตั้งแต่ 10 โมงเช้า แต่ก็ต้องติดต่อเรื่องราคาเครื่องดนตรีซึ่งพี่ชาลีไม่ส่งมาให้สักที เซ็ง ต้องมาเอาเองจนได้ แต่ก็ไม่โทษอะไรเค้าไม่ได้หรอกชินแล้ว ต้องใจเย็น เที่ยงนี้lunchoun symposium มีเรื่อง pain control ดีจังได้มาฟัง เมื่อวานเข้าORวันแรก ก็ได้ใส่tube blockหลังด้วย ตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมดแล้วเนี่ยะ แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี

     ตอนนี้อยู่ห้องนังวอลซ์ หลับกันเข้าไปปล่อยเรา หงอยอีกแล้วหิวโว้ย ไม่ได้กินอะไรมาเลย ทำไงดี อยากลงไปแต่กว่ากลัวกลับมาที่ห้องไม่ได้เพราะห้องล๊อก....

 

หิวโว้ยยยยย

blog ที่รัก

     หลังจากกลับมาจาก รพ.ระโนด ก็สอบ แล้วก็ elective เหงาๆอ่ะ อยู่คนเดียว

แต่ก็ไม่เป็นไร อยู่กับอาจารย์อัมพร anas and pain control วันนี้ก็ออกOPD

ตอนบ่ายก็ราวด์ แล้วก็ pre-anas จบกิจกรรมสำหรับวันนี้

     สองสามวันมานี่ เหงามากมาย คนใกล้ตัวก็ดูเหมือนจะ เงียบหายไปหมด

คนที่เข้ามาในชีวิตก็ดูจะ ล่าถอยกันออกไปอีก

 

     ได้รู้จักน้องเพิ่มอีกคนนึง น้องทั่ม เภสัช มข. น่ารักดี อัธยาศรัยไมตรีเยี่ยม

ยอดเลยทีเดียว แต่ก็นั่นแหละ เป็นได้แค่พี่น้อง เท่านั้น คงไม่เป็นอะไรอย่างอื่น

ว่าเสียดายจังเลยนะ แล้วอย่างนี้เป้าหมายที่วางไว้อ่ะ จะสำเร็จอีกเมื่อไหร่กันหนอ

 

     ได้ข่าวว่ามีเพื่อนเราสมัครเรียนต่อกันบ้างแล้ว สองคน ป๊อก กับ ตะเกียง สมัคร

เรียน anas อยากสมัครเรียนบ้างจัง แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะชอบมากหรอเปล่า ต้อง

รอหลังจาก elective เสร็จว่าจะเอาอย่างไร

 

เมื่อวานนี้วันเกิดพี่ป้องอ่ะ แต่ว่าไม่มีโอกาสได้อวยพรวันเกิดเลย แย่จัง แต่ถึงอวยพรไป

พี่เค้าก็ไม่ได้ยี่หระอะไรเราอยู่แล้วนี่นา ไม่เห็นต้องอะไรเลย

 

ได้แต่ปลอบใจตัวเอง พี่เบิร์ดก็ ไม่ได้ติดต่อกลับมาบ้างเลย ไม่กล้าโทรไป ส่งแต่

ข้อความจนไม่รู้จะส่งยังไงแล้ว แต่ก็เงียบเฉย แง้.... แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไรหรอก

 

มีไรค่อยมาอัพอีกดีกว่า

อยู่ในช่วงพักใจมาหลายวันแล้วครับ กลับไปอยู่บ้านสักอาทิตย์นึง

ได้ร้องเพลงคาราโอเกะ เจอญาติอยู่กับครอบครัว เรื่องอะไรๆที่ผ่าน

มาแล้วก็ให้มันผ่านไป เริ่มที่จะทำใจได้แล้วครับ

     ผมเองก็ได้มีโอกาสกลับมาเยี่ยมคุณตาคุณยายที่จังหวัดสุรินทร์ครับ

มากันทั้งบ้านเลย ได้หยุดมาฆบูชาด้วยอะไรด้วยเฮ้อ... ก็เลยได้โอกาส

ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น อยู่กับครอบครัว คนใกล้ๆตัวที่สำคัญ ที่เราควรที่จะ

ให้ความรักมากๆที่สุด เรากลับมองข้าม คนที่เค้ารักเราได้อย่างมาก

รักที่เราไม่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ทำไมเราถึงลืม...

     สงสารคุณตาคุณยาย อยู่กันสองคน ไม่มีใครมาดูแล น้าๆก็พากันหาย

จ๋อม หลานคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆก็ไม่ยอมมาดูแล ไม่เข้าใจจริงๆเล้ย ทิ้ง

ได้อย่างไร ก่อนหน้านี้คุณตาคุณยายก็เลี้ยงมาทั้งหมด แต่สุดท้ายกลับ

หายหน้ากันไป ติดอยู่ที่ว่าอยู่ไกลกันกับคุณตาคุณยายแหละ ไม่อย่างนั้น

คงได้มาอยู่ดูแลใกล้ๆตัว เหนื่อยใจ...อยากให้คุณตาคุณยายไปอยู่ด้วย

แต่คงลำบาก คุณตาคุณยายคงปรับตัวยากน่าดู เฮ้อ...

 

เอาล่ะ เหลือเวลาพักทำใจอีกหลายวัน คืนนี้จะเดินทางไปอรัญประเทศ

เที่ยวมันซะให้พอ พักมันซะให้หายเหนื่อย บายเนียร์ปีนี้พี่ๆexternค่อยเจอกัน

วาเลนไทน์ที่ต้องไปทำงาน เฮ้อ.... เอาน่า ไม่เคยเป็นวันของเราอยู่แล้วล่ะ

ปลายๆเดือนก่อนขึ้นปีห้า ขอทำใจยกสุดท้ายที่สวนโมกข์แล้วกันนะ

 

รักทุกคนคับ